WASZE TEKSTY: Najpierw jest ziemia, uśmiechnięta matka ludzi,

Krąży we wszechświecie, co dzień słońcem nas budzi.

Przypatrując się ludziom, smutnym, zrezygnowanym,

Planuje Ziemia dla swych mieszkańców, świat ich cały.

Pewnego razu, gdy marzec się zaczyna,

Ziemia czuje jak wstępuje w nią siła,.

Tworzy - dla licznych swych dzieci,

Dziewczynkę leciutką, jak puch, co z wiatrem leci.

Istotka malutka, o zielonych włosach,

Biega ścieżką w skocznych pląsach.

Gdzie murawy dotknie - tam roślinka rośnie,

Drzewa w kwiatach pęcznieją radośnie.

Zwierzęta wdzięcznie, choć samotnie biegają,

Pospiesznie się w pary dobierają.

Razem w kwietniu dzieci piastują,

Z Wiosną miłą, tak dobrze się czują.

I gdzie dziewczynki rozbrzmiewa piosnka głośna,

Wszyscy wołają - Idzie Wiosna!

Wiosenka piękna, dorosła - tak ślicznie nazwana,

Pod koniec maja, na włosach, siwizną przybrana.

Już słońce pali, droga w stopy kłuje ostro,

Co to się dzieje, droga Ziemio, z Wiosną?

Ostatniego majowego dnia,

Wiosna czuje, że w swych dłoniach siłę ma.

Tworzy, więc dziewczę o opalonej cerze,

Wiosna umiera, niech istotka świat bierze.

Mała panienka, z Ziemi pomocą wytrwałą,

Biega po świecie, ludziom pomaga śmiało.

Maki, chabry w zbożu osiadają,

Drzewa, soczyste owoce dają.

Zwierzęta wszystkie, w promieniach słońca,

Chowają się od upalnego słońca.

I tak są jednak zadowolone,

Bo ich dzieci uczą się chodzić i są zdrowe.

Cieszą się wszyscy ludzie na to:

Mamy zdrowie, chleb i słońce - piękne Lato!

Lato śliczna, piękna o złotych włosach, już świata nie odnawia,

Czuje jak w sierpniu, ciało posłuszeństwa jej odmawia.

Przeczuwa, że niestety, już na zawsze odpocznie,

Myśli, więc szybko, zanim w śmierci spocznie.

Gdy ostatni sierpnia dzień nastaje,

Lato po raz ostatni wstaje.

I tworzy dziewczynkę małą,

O rudych włosach, na twarzy białą.

I podczas gdy Lato spokojnie umiera,

Istotka świat w kolorowe barwy ubiera.

Astry w ogrodach są już fioletowe,

Liście rozrzucone, latają kolorowe.

Małe zwierzęta szybko urosły,

Prędko się od rodziców wyniosły.

Ptaki do ciepłych krajów odfruwają,

Wiewiórki i jeże swe zapasy chowają.

Ludzie się cieszą darami, które teraz je się,

Za kolory i przetwory wołają - Barwna Jesień!

Jesień jednak świata nie zmienia, nie maluje,

Coraz starzej i ciężej, jak na nią się czuje.

Wie, że wkrótce śmierć po nią przybędzie,

Co z tymi ludźmi, droga Ziemio będzie?

Dlatego w zimnym listopadzie,

Jesień tworzy istotkę i do śmierci się kładzie.

Dziewczynka z włosami białymi,

Powoli idzie, z oczami zimnymi.

Istotka chłodem świat przenika,

Ciepło kojące, z mrozem walcząc - znika.

Zachwycające ludzi, kwiaty na szybach rysuje,

Świecącym śniegiem konary drzew obsypuje.

Zwierzęta zmęczone usypiają smacznie,

Nie czekając aż dziewczynka pracę zacznie.

Te wytrwałe, nadal biegają i latają,

Od dzieci w karmnikach i lasach jedzenie dostają.

Dla ludzi na śniegu, wielka radość się zaczyna,

Każdy woła głośno - Cudna Zima!

Zima jednak starzeje się, widzi to w swej twarzy,

Nie wie, co po jej śmierci z ludźmi się wydarzy.

Zamiast tworzyć, myśli o innych przyszłości,

Wraz z końcem lutego - brak pomysłowości.

Więc tak jak zawsze tworzono, tworzy Zima,

I wszystko od początku się zaczyna.

Tak jak Ziemia wpierw pokazała,

Każda z nich siebie nawzajem stwarzała.

Wiosna, Lato, Jesień, Zima,

Jedna po drugiej, co umie - wyczynia.

Od rana do nocy, od brzasku do zmroku…

Tak właśnie powstały cztery pory roku.

olivusia98

I jak się podoba? Trochę smutne, ale nie chodziło mi o to. Chciałam ukazać, że pory roku są jak ludzie - starzeją się i umierają, ale zostawiają po sobie jakiś ślad, który później rozwijają ich dzieci.

I to jest również wskazówka dla ludzi, by czynili dużo dobrego na świecie, by później móc to innym przekazać ;)