WASZE TEKSTY: Dziś opowiem wam o czymś zupełnie innym. Dlaczego? Bo miałam wtedy 3-5 lat.

Wszystko się zaczęło od tego, że rodzice posadzili na działce arbuzy. No i co? Nic. Rosły i rosły. Chodziłam na działkę, zbierałam owoce, jabłka, truskawki, maliny różowe i żółte, agrest i tak dalej. Gdy arbuzy wyrosły, były wielkie i ciężkie. Przynieśliśmy je do domu. Właściwie to przynieśli je moi rodzice. Nie mieliśmy wtedy jeszcze auta a od działki dzieliły nas ponad dwa metry. Ha! Nie miałam jeszcze psa, tylko kotka.

Donieśliśmy pomidory, owoce, ogórki i resztę rzeczy do domu. Jeszcze tego samego dnia miał przyjechać mój kuzyn, od strony mamy, ale nie ten o którym pisałam w poprzedniej części. Mam bardzo wielu kuzynów, ale kuzynki tylko dwie.

Dopadłam tego arbuza i nosiłam go po całym domu, z konta w konta, i tak w kółko. Bardzo chciałam go pokazać Dominikowi! Ale, gdy ciocia i wujek i oczywiście mój kuzyn wchodzili po schodach, już mama otwierała drzwi, a wtedy ja źle złapałam tego arbuza.

Bach! Arbuz poleciał na ziemie i pękł. Rozpłakałam się. Ale to nie wszystko. Gdy się rozpłakałam (strasznie mi żal, gdy coś mojego mi się zepsuje) pobiegłam do mamy. HaHa! Wiecie co jej powiedziałam? Nie zgadniecie!

- Mamo, arbuz mi się zabił! - właśnie to powiedziałam. 

Ja tego nie pamiętałam. Mama mi opowiedziała.

Z dzieciństwa pamiętam dużo chwil i oczywiście mój wierszyk, który wymyśliłam jak miałam 4-6 lat.

Super mi się tu pisze i super dajecie komentarze, a jak czytam inne opowiadania to uważam, że są boskie ;D

Pozdro, Gebcia