WASZE TEKSTY: "Wszystko zaczęło się pięknie, chociaż dzień był jak każdy inny. Jak co roku nasza klasa odliczała czas do walentynek. Zaczyna się 11 lutego, a kończy 14. Przez dwa dni obdarowujemy się upominkami typu laurki i drobne prezenty, a w dzień walentynek mamy szkolny bal. Mówiąc drobne prezenty mam namyśli serduszka.Nasza pani Joanna szczególną uwagę przywiązuje do dekoracji. Jest dużo róż, serduszek i baloników."

Siedziałam właśnie na lekcji z Oliverem obok łokcia.On nigdy nie dał nikomu walentynki. Jest nieśmiały. Chyba. Bo flirtuje z każdą po kolei. Ale nie ma widać ukochanej. Patrzyłam na jego błękitne oczy i się zamyśliłam. Ale w tedy pani otworzyła drzwi od klasy i weszła.

- Dzieci! Właśnie załatwiałam Wam bal walentynkowy u pani dyrektor. Odbędzie się jak zawsze 14 lutego. Od jutra macie dwa dni do obdarowania się laurkami. A w ten szczególny dzień, mam nadzieje, że nie będziecie tańczyć samotnie na parkiecie. Ale to już wasza sprawa.

Nauczycielka odwróciła się do tablicy. Wtedy Oliver szturchnął mnie łokciem.

- Ej,a ty już wiesz komu dasz walentynkę? - szepnął.

- Lubie Cię, ale co cię to obchodzi? - warknęłam, bo to było głupie pytanie.

- A, nic... - chyba nie wiedział co ma odpowiedzieć.

Gdy otworzył usta wyszedł mu taki komediowy ton! Śmiać mi się chciało, ale zadzwonił dzwonek na przerwę. Pani Joanna nie zamykała klasy na klucz. Ja z dziewczynami siedziałyśmy na schodach od strony szkoły.

- A ja wam mówię, że Łukasz da mi walentynkę! -zaczęła Martyna.

- Skąd wiesz?

- Bo on mnie lubi - przechwalała się dalej. Przynajmniej ja tak myślę, że się przechwalała, bo to tak brzmiało.

- Aha, czyli ci nie da... - chciałam ją trochę rozzłościć.

- A ty skąd to możesz wiedzieć!? - oburzyła się. Stanęła i popatrzyła na mnie ostrym wzrokiem, jakby miała mnie rozszarpać. Tak to jest, gdy gra się na czyiś nerwach, nawet nerwach przyjaciółki.

- To skąd ty wiesz, że on Ci da walentynkę?

To był dobry moment, żeby jej się o to spytać. Teraz tak się wkurzyła, że zamknęła jadaczkę i poszła sobie głośno stawiając kroki.

- Ufff...

Po ostatniej lekcji poszłam jeszcze po Elę do szkoły obok. Ma 7 lat i mama nie chce, aby chodziła sama. Aże moja szkoła mieści się niedaleko, to ja muszę po nią się wracać. Weszłam przez drzwi do budynku.

- I co? Masz skwaszoną minę, jakby cię traktor przejechał! Albo jakbyś zjadła traktor, a Ci nie smakował!

O to chodzi, że nie lubię wracać z siostrą. Jest głupia! Zadaje mi niemądre pytania. Tak, jakby nic nie rozumiała. Widać zauważyła to.

- Ładnie się ze mną przywitałaś! Ja też mówię Ci cześć.

- Oj, wiem. Mama za to mnie kocha. A Ciebie za nic. Czyli Ciebie nie kocha, wiesz?

- Oh... - ugryzłam język.

Całą drogę powrotną mamrotała coś tam, ale jej nie słuchałam. Gdy weszłyśmy do domu mama powiedziała, żebyśmy się rozebrały i przyszły na obiad.

- Bleee, gulasz! - wystawiła język Ela.

- Elka, nie marudź! - próbowałam ją uświadomić, bo mi się to wcale nie podoba, jak ktoś wybrzydza. Przecież musiałam słuchać ją całą drogę do domu.

- Oj Elu, zapomniałam. Zaraz dam ci wczorajszy kawałek pizzy - zlitowała się mama.

- Mniam...

- A ja?! - chyba poczułam się mniej doceniona.

- Ty jedz to co ugotowałam na obiad, a potem odrób lekcje!

- Brrr... Co za niesprawiedliwość!!!

Po obiedzie zaczęłam wypakowywać książki i zeszyty z tornistra. Otworzyłam zeszyt do języka polskiego, bo tam pani zadała nam napisać minimum 5 zdań o tym czego się boimy. Gdybym miała napisać o tym, czego najbardziej nie lubię, to zajęłoby mi cały zeszyt opisywanie siostry. Gdy przewróciłam kartkę zorientowałam się, że...