WASZE TEKSTY: Gdy wreszcie znaleźli się w krzakach pytający wzrok Marcina spoczął na Rudej.

- Kto to jest ten koleś przed którym się ukrywamy?

- To jest były chłopak Natalii - odpowiedziała mu w skrócie Frytka, a Ruda rozpoczęła opowieść o tym, jak dwa lata temu poznała go na wakacjach, że jej się spodobał i zaczęli ze sobą chodzić, ale niestety, gdy spotkała go rok później to okazało się, że wtedy, kiedy ona do niego dzwoniła, pisała to on chodził z jakąś koleżanką z jego szkoły, pokłócili się dosyć mocno i od tamtej pory on robi jej sceny by do niego wróciła.

Marcin, trochę oszołomiony tą ilością informacji siedział chwilę milcząc, a potem wydukał tylko - "aha". Nie dopytywał się o nic.

Odczekali chwilkę, a potem, upewnieni, że nikogo nie ma w pobliżu, ruszyli w kierunku swoich domów.

18 września 2011 r.

- Hej! Marcin! Otrząśnij się! - jakiś dziewczęcy głos szeptał koło niego.

- Co? - Marcin najwyraźniej powiedział to trochę za głośno niż chciał i nauczycielka obrzuciła go podejrzliwym wzrokiem.

- Czy chciałbyś nam coś powiedzieć Kowal? - chłopak nigdy nie rozumiał, czemu pani od fizyki zwracała się do każdego ucznia po nazwisku.

- Nie, nie - mruknął i spojrzał na swój zeszyt.

Dzisiaj były urodziny Naty oraz ostatnie ciepłe dni. Chciał ten dzień spędzić tak, jak sobie zaplanował.

- Ruda, jesteś wolna po lekcjach? - szepnął do dziewczyny obok. 

***

Autobus podjechał dość szybko.

- Gdzie my właściwie jedziemy? - spytała Nata po 10 minutach jazdy.

- Zobaczysz na miejscu.

Po pięciu minutach wysiedli z autobusu i ruszyli w kierunku Parku. Marcin wiedział dokładnie gdzie iść, co nieco zaniepokoiło Rudą. Ale przecież to jej przyjaciel! Nic jej nie zrobi.

- Teraz muszę Ci zawiązać oczy - powiedział nagle chłopak. - Nie możesz widzieć gdzie idziemy.

- Skoro mus to mus - westchnęła dziewczyna i zdjęła z szyi chustę. - Masz, przewiąż tym.

- OK, to tu - powiedział Marcin i zaczął rozwiązywać chustkę.

Gdy wreszcie się z tym uporał, oczom dziewczyny ukazał się najpiękniejszy widok, jaki kiedykolwiek widziała. Ujrzała drzewa, posadzone wkółko, na których gdzieniegdzie wisiały jeszcze rude, czerwone, złote, żółte, pomarańczowe, bordowe i brązowe liście. A musicie wiedzieć, że jesień w tym roku nadeszła wyjątkowo szybko.

W środku koła zobaczyła koc, na którym ustawione były: kanapki, lemoniada, ciastka i tort, na którym widniała duża liczba 14. Wokół koca pełno było liści w takich kolorach jak na drzewach. Do tego dochodziło jeszcze zachodzące słońce i pomarańczoworóżowe niebo.

Niektórzy powiedzą, że to wcale nie jest najpiękniejszy widok i że oni widzieli lepsze, ale trzeba wspomnieć tu o tym, że ulubioną porą roku Rudej była właśnie jesień. Do tego fakt, że Marcin przyszykował to specjalnie dla niej sprawił, że widok wydawał się jeszcze piękniejszy.

Z osłupienia wyrwał ją przyjaciel, który z torbą w ręku, fałszując zaczął śpiewać "Sto lat". Natalia uśmiechnęła się do niego i kazała mu przestać.

- Tym fałszowaniem obrzydzasz mi widok - powiedziała, śmiejąc się.

- W takim razie siadaj i rozpakuj prezent.

Prezent był wspaniały! Dokładnie taki jaki chciała.

(Był również prywatny więc nie zostanie tu opisany.)

Zaczęli jeść a Ruda o mało nie zadławiła się ciastkiem, gdy nagle Marcin, ni stąd ni zowąd, powiedział:

- Będziesz ze mną chodzić?

Śliczne. Też bym chciała takie urodziny mieć, choć jestem trochę starsza, hihihi. b