WASZE TEKST: - Olu - powiedziała łagodnie pani psycholog. - Twoja mama popełniła złą rzecz. Bardzo złą. Idź już do sióstr.

- Przecież ja nie zasnę, póki się nie dowiem! - krzyknęła Ola. - Zabieracie ją i nie mówicie co zrobiła? To okrutne! Dla mnie, Laury, Zosi i Amelki. Nagle niszczycie nam całe życie i nie mówicie, jaka jest tego przyczyna i tym samym cena.

To sprawiło, że zapadła cisza.

Nagle Ola zobaczyła przez szybę na korytarzu mamę!

Nie myśląc co robi, wybiegła z pokoju i padła jej w objęcia. Z pokoju psychologa wyszły właśnie Laura, Zosia i Amelia. Dwie młodsze dziewczynki widząc ukochaną mamę, zabraną im tak nieoczekiwanie, zaczęły płakać i wyrywać się do niej. Dwóch policjantów, którzy mamę prowadzili, szybko popchnęli ją do jakiegoś pomieszczenia, nie zważając na jej protesty:

- Błagam, pozwólcie mi je pożegnać, przeprosić. Błagam. Przecież nie mi robicie krzywdę, tylko im! Proszę!

- Pozwólcie jej - rzekł sierżant Majewski wyłaniając się obok znienacka. - Ona ma rację. Krzywda stanie się dziewczynkom, nie jej.

Policjanci niechętnie puścili mamę.

- Mamo - szepnęła jej na ucho Ola. - Co ty zrobiłaś?

- Mamuś - płakała Zosia. - Gdzie idziesz?

- Mami - powstrzymywała łzy Laura. - Co z nami będzie?

- Mamusiu - krzyczała Amelka. - Mamusiu, ja nie chcę mieszkać bez ciebie.

- Oleńko, ja... Zosiu... Laurko, wszystko będzie dobrze, Amelko... Kochanie...

- Mamo - prawie krzyknęła Ola. - Mam prawo wiedzieć co zrobiłaś!

- Tak, kochanie, ja wiem, że masz. Wszystkie macie, och moje dziewczynki kochane! Dlaczego ja byłam taka głupia - mama zaczęła płakać. - Dlaczego dałam się sprowokować!

Ola nie chciała, żeby mama płakała. Laura i reszta sióstr też nie. Amelka gdy to zobaczyła przestraszyła się nie na żarty, a sierżant powiedział że czas minął.

- Idziemy - rzucił do wspólników.

- Mamo! - krzyczały Zosia z Amelką.

Laura i Ola milczały bo cóż można było na to powiedzieć? Tylko zdradzieckie łzy zdradzały uczucia dziewczynek.