WASZE TEKSTY: Kiedy chodziłyśmy po sklepach w galerii zauważyłyśmy młodzieńca, który chowa do kieszeni czekoladę i bułkę. Podeszłam do niego.

- Czemu chowasz coś to kieszeni? – zapytałam ostrożnie.

- Ja nie mam co jeść – powiedział chłopak ze łzami w oczach.

- Dobrze a gdzie jest twoja mama?

- Ona pije.

- A tata?

- Wyprowadził się.

- Aha. Dobrze, wyjmij tę bułkę i czekoladę, weź sobie coś do picia, zaraz mi to opowiesz. Ja zapłacę.

- Dziękuję – rzekł, po czym spojrzał się na mnie.

- Idź jeszcze po jogurt.

- Ale…

- Nie ma żadnego ale! Weź i chodź.

Zaraz zjawił się przy mnie, a ja zapłaciłam. Następnie podeszłam do Lucy i powiedziałam jej o wszystkim oraz o tym, że idę z nim porozmawiać, i że będę czekała przed sklepem. Podeszłam do chłopca i usiedliśmy na ławce.

- No to powiedz mi wszystko, a tak w ogóle to jestem Lena – podałam mu rękę.

- Ja nazywam się Kevin – wyciągnął nieśmiało dłoń, uścisnął i szybko ją cofnął.

- Masz może rodzeństwo?

- Tak, siostrę, która ma 26 lat i ma własne mieszkanie. Tylko nie mam jak się do niej dostać bo ona mieszka w Mediolanie.

- Naprawdę. Chyba mogę Ci pomóc.

- Ale jak?

- W środę lecę do Mediolanu. Do cioci.

- Fajnie. Ale nie mam pieniędzy na bilet.

- Powiem cioci, żeby wysłała ten dodatkowy bilet, który był dla niej. Powiem jej, żeby nie leciała, że my same sobie poradzimy. Ona wyśle swój bilet i on będzie dla Ciebie. Dotrzesz do siostry. Moja ciocia, Diana będzie o wszystkim wiedziała, a mama nie. Dobrze?

- Tak dziękuję. Tylko jak ja to powiem swojej mamie?

- Powiedz, że wyjeżdżasz do Mediolanu i że siostra tam na Ciebie czeka.

- No dobrze, jakoś to załatwię...

- Jutro się spakuj i bądź gotowy do drogi. Ja lecę z dwoma przyjaciółkami, no i z Tobą Kevinie. Ile ty masz właściwie lat?

- 14. A ty?

- Ja mam 13. A i jeszcze jedno, Lucy tu idzie. Uważaj, może być zła. Ale przekonasz ją. A czy w Mediolanie masz jakiś przyjaciół?

- Tak, jest jeszcze Matt i Joe.

- Okej.

Nagle zjawiła się Lucy.

- O tu jesteś Lenko – powiedziała zdyszana Lucy.

- No tak. Ten chłopak ma problem, zresztą wiesz. On leci z nami do Mediolanu – rzekłam nieśmiało.

- No co ty?

- No tak, przepraszam.

- Za co? Ale odjazd!

- Cieszysz się?

- No tak, a ma tam przyjaciół?

- No ma… Matta i Joego.

- Świetnie.

- Myślałam, że twoja reakcja będzie inna.

- No co? Jak szaleć to szaleć.

- Rzeczywiście.

Chłopak podziękował i odszedł.

***

Wróciłam do domu i położyłam się na kanapie w salonie. Babci nie było bo poszła z Julką i Kubą do siebie do domu, a więc miałam chwilkę spokoju. Pomyślałam tylko czy to, że jedzie z nami Kelvin jest w porządku wobec mojej mamy. Ona nie będzie o niczym wiedziała. Nie będzie wiedziała o tym, że jedzie z nami prawie nieznajomy chłopak. Wydawało mi się to trochę dziwne. Wszystko działo się jak w jakimś amerykańskim filmie. Nagle przyszła mi do głowy pewna myśl. Jak mama wróci z pracy i dzieciaki pójdą spać to ja wtedy podpytam się dyskretnie coby zrobiła, jakby usłyszała o takim przypadku. O tak! To jest plan!

Obecnie jest godzina 15:48, więc jak mama przyjdzie tak około 19:30 Julka i Kuba będą już po wieczorynce i po zjedzeniu kolacji. Potem na pewno mama zaprowadzi ich do łazienki, żeby się umyli, a następnie do pokoju, aby położyli się spać. Następnie ja porozmawiam z mamą na ten temat i wszystkiego się dowiem.

Jeśli mama zrobiłaby tak jak ja, to powiem jej, że ja tak właśnie postąpiłam, a jeśli powie, że nie, to po prostu nic jej nie powiem. To jest troszeczkę niecny plan, ale cóż? Jakoś trzeba to rozegrać.