WASZE TEKSTY: 13 października

Hejka! Postanowiłam zacząć pisać pamiętnik. Może najpierw trochę o mnie... Jestem Tamara, jak kto woli, Tama, lub Tami. Mam, na moje nieszczęście, dwójkę młodszego rodzeństwa.

Za co?

Moje najlepsze przyjaciółki, Marysia, Ewka i Luiza mają lepiej.

Mary jest najmłodsza (bardzo, bardzo też chcę być najmniejszą w rodzinie) i nie rozumiem jej zupełnie, gdy narzeka na swój "nędzny" los. JA TEŻ CHCĘ BYĆ NAJMŁODSZA!!!

Ewa jest średniakiem, a Lu jedynaczką. Rozumiecie? Nie ma rodzeństwa? Takiej to dobrze... A marudzi! Ludzie nie doceniają tego co mają.

Tymczasem ja jestem już stara (takie odnoszę wrażenie) i nigdy się nie nudzę. A czasem baaardzo bym chciała zobaczyć jak to jest. Małgosia ma osiem lat i daję słowo, niezłe z niej ziółko. A Hanka i Hubi są bliźniakami. Mają po pięć lat. A Hubert ma bardzo dużo zwariowanych pomysłów i powiedzonek. Dziś powiedział mi na przykład:

- Tama mam wielki problem.

Miałam ochotę powiedzieć: Gadaj, mały. Przypomniałam sobie jednak, że mama kazała mi: "zachowuj się jakoś i wysławiaj się po ludzku, Tamarko." Odrzekłam więc:

- Mów braciszku, ja, twoja starsza siostra wysłucham cię z wielką ochotą i postaram się udzielić wsparcia z mojej strony.

Mały spojrzał na mnie lekko zaniepokojony moim stanem psychicznym, więc zrezygnowałam z popisu "wysławiam się po ludzku" i spojrzałam na niego wyczekująco.

- Zakochałem się - wyznał Hubi i teraz z kolei ja zaczęłam się o niego martwić.

- A - zaczęłam nieśmiało. - Zdradzisz mi kto jest obiektem twoich westchnień?

Spojrzał na mnie pytająco.

- W kim się zakochałeś? - poddałam się.

- W Michalinie.

- Z przedszkola? - wyraziłam nadzieję.

- Nie - skrzywił się. - W moim przedszkolu są same lalunie. Kocham Michalinę Rozalską z sąsiedniego domu.

Misia Rozalska była najgorszym dzieckiem na naszej ulicy. Wiem, wiem. Pojęcie najgorszy może oznaczać bardzo wiele. A Michalinka spełniała wszystkie wymagania tego słowa, a synonimy owego wyrazu nosiła dumnie na drugie imię. Nawet mama raz przyznała:

- Ta Michalina to niemiła dziewczynka. Niegrzeczna, pyskata, bezczelna, wstydu nie ma. Nie zadawajcie się z nią - uprzedziła nas.

A mój brat "kocha" tę niegrzeczną, pyskatą, bezczelną bezwstydnicę. Nieźle.

Buntownik.

- Chcę z nią chodzić - kontynuował Hubert.

- A co? - spytałam zaczepnie. - Znudziła ci się Karolcia z klasy Małgosi?

- Tak - odparł poważnie. - Ona chciała się ze mną całować. Rozumiesz? - dodał zbulwersowany. - Te dziewczyny tylko o całowaniu...

- A kiedy z nią zerwałeś? - pytałam dalej.

- Dzisiaj.

Mój braciszek to taki malutki bawidamek. Mam mu pomóc w poderwaniu Michaliny. Będzie z nią chodził dwa dni i zainteresuje się inną dziewczynką z podwórka, lub z klasy Małgosi. Swoją drogą to dziwne, że ośmioletnie panienki zgadzają się na chodzenie z pięcioletnim maluchem.

Małgośka zresztą też nie jest aniołkiem. Zainteresowała się filmem "High Scholl Musical" i mam z nią prawdziwe urwanie głowy. Oblepiła mi laptopa naklejkami, na których widnieje sztucznie uśmiechnięta Gabriela, lub przystojniak Troy, ze "domalowanymi" komputerowo błękitnymi oczami, na widok których nie chce mi się nawet patrzeć na okładkę filmu. Mała zauważyła, że denerwuje mnie komputer zalepiony HSM i gdy tylko przychodzą do mnie koleżanki, zaraz zalepia mi cały ekran, a ja palę się ze wstydu przed dziewczynami.

Dziś moje urodziny. Dostałam standardowo: laurki od maluchów, jakiegoś wyleniałego pluszaka od Małgosi, którego uznała za oszpecającego jej wspaniałą kolekcję maskotek, dżinsy od mamy i książkę przygodową od taty.

Już 23:54. Mama będzie zła, że nie śpię. Jutro jeszcze coś napiszę.