WASZE TEKSTY: 13 października, *286 dzień roku. Do końca roku pozostaje 76 dni*, *Imieniny obchodzą: Daniel, Edward*

Rany! Sama nie mogę w to uwierzyć!

Panie i panowie!

*JA PISZĘ PAMIĘTNIK!*

Przepraszam bardzo za taki wstęp, ale dałam upust emocjom, które mną targały. Od roku pragnę zacząć pisać pamiętnik. Ponieważ cierpię na stały brak gotówki, poprosiłam mamę o kupno jakiegoś, nawet tandetnego, zeszytu, w którym opiszę moje przeżycia. I uczucia do *konkretnej osoby*.

Niestety, mama odpowiadała zawsze tak samo:

- Kup sobie sama, masz przecież skarbonkę.

Skarbonkę mam. Gorzej z jej zawartością.

- Nie możesz kupić mi z okazji imienin? - złościłam się.

Później prosiłam o to na dzień dziecka, na zakończenie roku szkolnego i mojego wspaniałego świadectwa. A gdzie tam! Mama twierdziła, że nie wyda pieniędzy na taką "durnostójkę". Dla mamy wszystko, oprócz książek to durnostójki. Wreszcie, w tym roku, dokładnie wczoraj, spotkałam się z Marysią, Tamarą i Luizą na wyprawianym przyjęciu urodzinowym. Być może nie wiecie, ale my cztery urodziłyśmy się 13 października tego samego roku, w tym samym szpitalu, w tej samej sali. Nasze mamy się zaprzyjaźniły i posłały nas do jednej klasy w podstawówce. Obecnie jesteśmy w piątej klasie. Od mamy Luizy dostałyśmy wszystkie jednakowe pamiętniki! Cóż to była za radość (przyznam, że szczególnie z mojej strony). Zaraz wymyśliłyśmy, że pierwszą datą, jaką w zeszycie opiszemy, będą nasze urodziny, czyli 13 października.

A ja miałam najgorsze urodziny pod słońcem... Wszyscy o nich zapomnieli!

Rano wstałam baaardzo wcześnie i nie oczekiwałam prezentów. Moja rodzina (tata, mama, Sebastian lat 15, Wiktoria lat 7) prezenty dawali mi od niepamiętnych czasów, jak tylko wracałam ze szkoły. Tort stał na stole, a oni mi śpiewali "Sto lat".

Wyszłam z domu i zaraz pobiegłam po Luizę, która mieszka najbliżej mnie. Równocześnie złożyłyśmy sobie życzenia i popędziłyśmy do szkoły ile sił w nogach, bo zrobiło się późno przez te nasze "wszystkiego najlepszego".

Po lekcjach poszłam do domu i myślałam sobie, jak cudownie będzie zjeść tort i rozpakować prezent.

Po domu krzątała się mama. Na stole nie było tortu, prezentu też. Pomyślałam sobie, że pewnie wszystko przygotują jak wróci tata i zajęłam się odrabianiem lekcji.

Tata przyszedł trzy godziny później.

- Hej! - zawołałam radośnie i pobiegłam do przedpokoju.

- Cześć, Ewa - odparł tata i poszedł do salonu.

Nie zdjął nawet butów! Aha! Od razu wiedziałam, że coś się kroi. Tatko, który miał obsesję na punkcie porządku nie ściąga butów.

- Wiktorka, złotko - tata witał się z Wiką, jak zwykle, bardzo wylewnie.

Mama stanęła w drzwiach łazienki.

- Cześć, kochanie - rzucił w jej stronę tato.

- Uhm - mruknęła mama.

- Hejo! - ogłosił swoje przybycie z treningu bokserskiego Sebastian. - Tata! Nie uwierzysz! Jestem na mistrzostwach Polski w boksie!

Tatę zatkało. Tylko na chwilę.

- Łał. To może jakiś prezent mu kupimy? - zwrócił się do mamy. - Polska, ocho.

- Którego dziś mamy? - zapytałam w akcie desperacji.

- 13 października - rzuciła przez ramię mama. - A Wiktorka jest w gminnym etapie Konkursu Plastycznego.

Tata zaczął wtedy podziwiać Wikę.

- A ja - warknęłam. - Przeszłam do wojewódzkiego etapu Konkursu Matematycznego!

- Super - tata nawet na mnie nie spojrzał. - Lekcje zrobiłaś?

Wpadłam do pokoju i zaczęłam płakać w poduszkę. Wiem, wiem, beksa ze mnie.

Naprawdę już nie mogłam. Płakałam, płakałam. Z kuchni słyszałam, jak tata daje Wice 10 złotych, a Sebkowi 50.

Oni o mnie nie pamiętają! Jestem jak powietrze! Jak powietrze! Przygotowywałam się do tego konkursu całe wakacje. Na początku września był powiatowy etap. Napisałam na maximum punktów. I co? I co? I nic. Przeszłam dalej. A rodzice? "Super, idź zrób lekcje!"

- Młoda - do pokoju wbiegł Sebastian. - Daj no mi tą starą portmonetkę, którą ci pożyczyłem 3 lata temu... Co ci? Czemu ryczysz?

- Wiesz który dzisiaj?

- 13 października.

- No i co?

- A co ma być?

W tej samej chwili rozległo się pikanie telefonu Seby. Wyjął komórkę z kieszeni i spojrzał na mnie z przerażeniem.

- Twoje urodziny... Nawet mam przypominacz w komie... Wszystkiego najlepszego... Prezent dostałaś od rodziców? - spojrzał na mnie i sam sobie odpowiedział. - Nie dostałaś...

- Miło, że zauważyłeś - oświadczyłam i sięgnęłam po chusteczkę. - Ale jesteś w tym odkryciu osamotniony. Idę do łazienki.

I poszłam. Słyszałam, jak Sebek mówi coś mamie, a ona na to:

- Co? Ewa jest z 13 października? Nie... Z grudnia... Serio? O. To trochę niezręcznie.

Rodzice nie wiedzą nigdy, jakie oceny dostaję. Kiedy mam imieniny. Ale pierwszy raz zapomnieli o moich urodzinach. Trochę mi smutno, ale już nie tak bardzo. Sebastianowi chyba zrobiło się głupio i mnie przeprosił. W sumie to ja już nie wiem, jak to z tym moim bratem jest. Zwykle agresywny i arogancki, ale honor ma.

Podoba Wam się?

Podoba się.