WASZE TEKSTY: 26 października

Dziś moja notka będzie bardzo krótka, bo po co mam się rozpisywać? No po co? To niepotrzebne. Odkryłyśmy z Marysią, Ewką i Tamą pamiętniki dziewczynek (jedna 8 lat, pisała go w roku 1918, druga, lat 12 w 1939/1940). Żyły w czasach, gdy niepokój, to było uczucie towarzyszące im odkąd nauczyły się mówić.

Wojna, wybijanie się Polski na niepodległość - oto co towarzyszyło Mai i Geniusi w dzieciństwie, które miało być takie beztroskie, bo dzieci mają do tego prawo.

Brat Geniusi poległ w walce. Jej tata zachorował, podobnie jak siostra i brat. Chorobę pokonał jedynie mały Staś. Basia i ojciec zmarli. Maja miała mieć cudowne dzieciństwo otoczone miłością i radością. Miała czuć, że żyje w wolnej Polsce, mimo głodu, chłodu i biedy. Wojna, oto co spotkało Maję zamiast szczęścia. 1 września 1939 pojechała do Wielunia, do lekarza, u którego miała się leczyć Marysia, jej młodsza siostra. Wtedy spadły bomby, zabijając jej rodzinę. Ocalała wraz z siostrami: Teresą i Marysią. Trafiły do sierocińca, gdzie mała Maria zmarła, ponieważ z powodu wybuchu wojny nie udało się dokończyć jej leczenia. Niedługo potem, Tereska uciekła z domu dziecka do Poznania, do kamienicy, w której mieszkała. Najprawdopodobniej zginęła po drodze, lub już w domu.

Doszłam do wniosków:

Jakie ja mam szczęście - ŻYJĘ W WOLNEJ POLSCE i MAM RODZINĘ.

Co tam, że często nudzę się w domu z powodu braku rodzeństwa, ważne, że ten dom w ogóle mam.

Jak ja nienawidzę dochodzić do wniosków. Dziwnie się z tym czuję - to nie w moim stylu tak filozofować. Ale czasem trzeba.

Ta część jest bardzo krótka, przepraszam bardzo. Mam nadzieję, że mi się udało napisać dobre opowiadanie. Niedługo zacznę pisać kolejne... Może już jutro? Mam nowy pomysł.

Anielka