WASZE TEKSTY: Kartka Pierwsza

Matthew przykleił nos do szyby, charakterystycznie mrużąc swoje ciemne oczy. Białe kosmyki opadały mu delikatnie na czoło, a blada cera zdawała się delikatnie błyszczeć. Widok za oknem przedstawiał się tak jak zwykle. Szare i smutne, opuszczone blokowisko.

Kłęby kurzu i papierów zalegające na chodnikach, stary, zardzewiały trzepak, nagie drzewa bez liści. Wybite okna w ponurej kamienicy na przeciwko, nigdy nie zamieszkanej. Odkąd zresztą pamiętał, wszystko w tej dzielnicy było zaniedbane, smutne i opuszczone. Tu nigdy nie było wiosny, lata ani zimy. Zawsze panowała chłodna, nieprzyjemna i nudna jesień.

Jedyny dom, który wnosił trochę życia do tej ponurej okolicy, to był dom Matthewa. Jeśli oczywiście "życiem" można nazwać mieszkanie, w którym jedynym panem była wieczna cisza, ciemność, dwunastoletni chłopiec i jego kot.

Sam Matthew nigdy właściwie nie pojął, co się stało. A stało się tak wiele, że niejeden dorosły zapewne nie byłby w stanie tego zrozumieć. Po prostu pewnego dnia jego niańka, Elaine, wyszła na zakupy i nigdy już nie wróciła. Czteroletni wówczas Matthew bynajmniej nie płakał, nie próbował się nawet do niej dodzwonić. Siadł spokojnie przy drzwiach na wycieraczce i czekał, wpatrując się w pozłacaną klamkę.

Ale wkrótce nastała noc i zrobiło mu się zimno. Bose stópki powędrowały do salonu, chude rączki zapaliły jedyną w całym pomieszczeniu lampkę i chłopiec usadowił się z kocem w wielkim, powlekanym jedwabem fotelu, robiąc wystarczająco dużo miejsca dla siebie i swojego kota. Lysander mruczał cichutko, wtulając swoją słodką główkę w ramię chłopca.

Rano obudził się, zgasił lampkę i po chwili wahania ruszył ku kuchni. Szafki i wszystko inne znajdowało się poza zasięgiem jego krótkiej rączki, więc otworzył lodówkę. Ku swojemu zdumieniu, dostrzegł tam trzy talerze: na jednym były tosty, wyraźnie jeszcze ciepłe i szklanka kakao. Na drugim znajdował się pokrojony kurczak z surówką i ziemniakami, i sok pomarańczowy, na trzecim miska płatków z mlekiem. Wyjął pierwszy talerz i zaniósł go do salonu. Tosty były naprawdę smaczne, ale kakao zostawił dla Lysandra. Nie dlatego, że go nie lubił. Chociaż nigdy nie miał ku temu okazji, wiedział, że bardzo przyjemnie i ładnie jest się dzielić. Lysander posłał mu kocie, pełne wdzięczności spojrzenie.

Resztę dnia spędził na oglądaniu obrazków z książki, którą znalazł w małej biblioteczce pod oknem. Ta na szczęście była otwarta i posiadała całkiem pokaźny zbiór różnych dzieł. Matthew, który nie potrafił czytać, wybrał tę z rysunkami. Napis na okładce zdołał odszyfrować właśnie dzięki nim - i tak Mały Książę został jego pierwszym, bajkowym przyjacielem.

Wieczorem zjadł miskę płatków i wrócił na swoje miejsce pod drzwiami.

~*~

Ładnie się zaczyna... Tylko drobiazg: ciepłe jedzenie w lodówce? b