WASZE TEKSTY: Naszym oczom ukazał się cudowny las. Przez korony drzew prześwitywało letnie słońce, a na ziemi leżały liście, tworząc miękki dywan. W oddali widać było krzewy jagód, a całość dopełniał cudowny śpiew ptaków. Dzień zbliżał się ku końcowi, a wielka promienna kula znikała za horyzontem.

- To co robimy? - zapytałam po chwili milczenia.

- Chyba trzeba znaleźć Aquę.

*** 

Otworzyła oczy. Widziała przed sobą szare, ponure niebo i przypomniała sobie gdzie jest. 

- Czemu... nie otwiera... - wydyszała.

Nagle do jej uszu doleciał szelest stawianych kroków. Przerażona, cicho zakryła się liśćmi.

- Uciekać... - powiedziała i zapadła w sen.

***

- Gdzie jesteśmy? - powiedziałam sparaliżowana strachem.

W miarę jak posuwaliśmy się naprzód, cudowny las zmieniał się w mroczne, ciemne i opustoszałe miejsce. Zapadał już zmierzch, a my nadal wytrwale szliśmy, nie znając celu.

- Patrz! Ktoś tam leży! - wykrzyknął Adam i pobiegł we wskazywanym kierunku.

Na ziemi leżała przepiękna kobieta, jeśli można ją tak nazwać. Jej włosy były lśniące i brązowe. Jej suknia była poszarpana lecz można się było domyślić, jaka piękna była przed zniszczeniem. Jej stopy były zimne i poranione, a cera błękitna, prawie przezroczysta.

- Spójrz! - wykrzyknęłam, wskazując naszyjnik w kształcie kropli. - To zapewne jest królowa.

- Czyli Aqua.

- Cicho, budzi się!

Uchyliła delikatnie powieki i z przerażeniem w oczach, gwałtownie odsunęła się do tyłu.

- Uciekać... Uciekać... - mruczała, coraz bardziej się odsuwając.

- Nie, czekaj, my nie chcemy zrobić Ci krzywdy, jesteśmy wysłannikami Ruchu Oporu! - Adam wykazał się trzeźwością umysłu.

- Co?

- Tak, miałaś nam wszystko wyjaśnić, czymkolwiek jest wszystko.

- Ale macie naszyjniki TORBY.

- Ukradliśmy.

- No dobrze - powiedziała i usiadła. - Nie jestem królową, tylko jej córką. Dostałam naszyjnik by móc wejść do Królestwa Wody ale jakimś cudem naszyjnik nie pasuje.

- A Królestwo Wody? Co to jest?

- Każda królowa ma swoje królestwo, w którym żyją poddani należący do danego królestwa. Każda grupa ma inne moce, powiązane ze swoją specjalnością. Wszystkie królestwa łączą się w pewnym bardzo ważnym i pilnie strzeżonym miejscu.

- Co tam jest?

- Wystarczy jak Wam powiem, że to coś, przez co ludzie nas wyłapują. Ludzie nie wiedzą gdzie są wejścia do królestw, a jest ich pięć. Cztery do poszczególnych i jedno najważniejsze, pośrednie, prowadzące do tego miejsca. Do każdego wejścia przeznaczony jest jeden wiersz, pomagający je odnaleźć i jeden najważniejszy kamień, który posiada królowa i który pozwala na wejście do królestwa Koczkodanom. Znaczy ludziom. Oprócz tego, gdy członek danego królestwa dotknie wejścia, ono otwiera się, lecz nie przepuszcza Koczkoda... yy... ludzi. Rozumiecie?

- Tak, ale co nam do tego?

- Musicie uwolnić wszystkich Ponsów i chronić wejście. Oprócz tego, mama kazała mi wejść do Królestwa i zabrać ten cenny przedmiot.

- To Ci pomożemy!

***

- Witajcie, cóż za spotkanie! - powiedział Wielki Minister. - Szczerze mówiąc, nie spodziewałem się, że was tu jeszcze kiedykolwiek zobaczę. Rozumiem, rozumiem, zachowujecie milczenie. Ale nie martwcie się, już wysłałem pogoń za waszymi uczniami - uśmiechnął się.

- Nigdy ich nie złapiesz! Są sprytni, inteligentni i wysportowani! Nie to co my wted. - krzyknął pan Arkadiusz.

- Jeśli nie wykończę ich ja, to zrobią to za mnie te potwory! - powiedział z obrzydzeniem.

- To nie są potwory!

- Dosyć! Jesteście jedynie niepotrzebnym ciężarem! A jak to mówią, niepotrzebnego ciężaru trzeba się pozbywać! - powiedział i wziął do ręki nóż.