WASZE TEKSTY: Tymczasem w domu wczasowym dużo się działo. Pani Bożena sprzątała na przyjazd Kowalskich a jej syn Rafał jak zwykle siedział przy matmie. W szkole nazywali go Pitagoras.

Wcale nie cieszył się z zamieszkania nowego chłopca. Zresztą w ogóle nie przepadał za gośćmi mamy, ale ona mówiła, że się z tego utrzymują.

- Rafał, posprzątaj pokój i nie bądź taki naburmuszony, musimy mieć lokatorów - mama zaczynała jak zwykle.

Nagle do drzwi ktoś zadzwonił.

- To na pewno oni - mruknęła do siebie pani domu.

Nie myliła się. W drzwiach stali Kowalscy: jak zwykle uśmiechnięty tata i jego syn, już mniej ucieszony.

- Dzień dobry zapraszamy. Może zapoznamy się. Bożena jestem, a to mój syn Rafał. Chłopcy na pewno się polubią.

- Oczywiście, już się rozgościmy.

- Może zobaczą państwo ogród?!

- Proszę mi mówić po imieniu. Maciej... - rzekł tata.

Ogród rzeczywiście był piękny. Taras, rabatki z kwiatami i przepiękny krajobraz. Rafał siedział na krześle i milczał jak zaklęty. Marcin też nie był skory do rozmowy. Wolał się nie zadawać z mądralami, jednak ojciec zachęcał go do nawiązania rozmowy.

Pół godziny później wszyscy siedzieli przy stole. Pani Bożena podawała obiad. Był naprawdę pyszny. Nagle niespodziewanie odezwał się tato:

- Chłopcy, pójdźcie na spacer. Może przy okazji się zaprzyjaźnicie. A poza tym Marcin na pewno chce zobaczyć miasto. Wydaje się być świetnym przewodnikiem.

- To doskonały pomysł - poparła go pani Bożenka.

Chłopcy musieli się zgodzić na propozycję taty Marcina i wyruszyli do miasta.

Na początku nie było nic. Chłopcy milczeli, ale ni stąd ni zowąd przyjechał Michał, nielubiany kumpel Rafała.

- Lepiej uciekajmy - szepnął Pitagoras.

Magiczna bariera pękła. Rafał przemówił do Marcina.

- Pitagoras, widzę że masz nowego koleżkę, jak się nie boicie, to przyjdźcie o 6 do parku w piątek. Tchórze... - i Michał poszedł.

- Patrz Marcin, tu coś leży - Rafał wziął kartkę do ręki i spojrzał na świstek:

"Kochanowski i Nowak

dostawa piątek o 24:00

cm."

- Michał coś knuje, wszystkiego się dowiemy w ten piątek o północy.

Marcin był wyraźnie zdenerwowany.

- Ale co oznacza cm!?

- Chyba wiem, kiedy jechałem z ojcem do Ciebie mijaliśmy ulicę Cynamonową, może to o to chodzi?!

- Na razie musimy znaleźć tych facetów, popytamy w hotelach, nie przypominam sobie żeby tu mieszkali.

Godzinę później chłopcy znaleźli się w domu wczasowym. Postanowili nic nie mówić rodzicom. Dobrze się składało: tata Marcina zajęty był pracą i komputerem, a mama Rafała pracowała w ogródku. Obaj wzięli coś na przekąskę i udali się do miasta na jarmark. Miasto było śliczne: jeziora, kolorowe drzewa i mnóstwo alejek i straganów.

Jak dobrze tak beztrosko łazić po ulicach i targach, i nie przejmując się niczym.

- Mogę dowiedzieć się czegoś o tobie, no wiesz, gdzie mieszkasz, ile masz lat? - spytał Rafał.

- Mieszkam na co dzień w Lublinie ale spędzam czas najczęściej z babcią bo rodzice są zajęci, a mam 12 lat. A ty?

W lokalu kipiało od entuzjazmu i gości. Wprowadziły się 2 starsze panie i pan Bujak. Kobiety zajęły pokój na dole, a pan Bujak koło Marcina. Pani Bożena miała 2 razy więcej roboty. Tymczasem ktoś zadzwonił. Tata otworzył drzwi. Stał w nich sąsiad.

- Przyszedłem po radę, ktoś ukradł korale mojej żony...