WASZE TEKSTY: W końcu nastał kolejny dzień. Weronikę obudziło pukanie do drzwi. To pokojówka przyszła pościelić łóżko, wywietrzyć pokój i zrobić inne rzeczy należące do jej obowiązków w hotelu.

Weronika, żeby nie przeszkadzać ubrała się (założyła ulubione dżinsy, ulubiony podkoszulek i japonki), zjadła śniadanie w hotelowej restauracji i poszła na zakupy do pobliskiego centrum handlowego. Gdy wróciła uprzejma recepcjonistka poinformowała ją, że dzwonili jej rodzice. Kazali przekazać, że Mark przyjedzie po nią o czternastej. Weronika podziękowała i pojechała windą na siódme piętro, gdzie był jej pokój. Spakowała swoje rzeczy. Do umówionej godziny zostało jeszcze dwadzieścia pięć minut. Spojrzała w okno. Ulicą szło wiele ludzi.

Jednak jej uwagę przykuła matka trzymająca może ośmioletnią córeczkę za rękę.

Dziewczynka opowiadała mamie jakąś śmieszną historie, bo obie zanosiły się od śmiechu. Nagle w Weronice coś pękło. Wierzchem dłoni otarła łzy.

"Ja nigdy tak nie miałam'' - pomyślała.

W drzwiach stanął Mark.

- Jedziemy? - zapytał.

- Ale gdzie? - odpowiedziała pytaniem na pytanie.

- No do twojej mamy. Ona powie ci resztę... - i mrugnął do Weroniki.

- Jedźmy.

***

W umówionym miejscu czekała mama dzieczyny.

- Witaj córeczko - przywitała się. - Mam nadzieję, że poradziłaś sobie sama w hotelu.

- Yhy - bąkneła Weronika.

- Cudownie - powiedziała zakładając okulary przeciwsłoneczne. - Mark, jedziemy.

- A wogóle gdzie jedziemy? - zapytała Weronika.

- No jak to gdzie? Do twojej nowej szkoły. Szkoły z internatem.

Ciąg dalszy nastąpi...

content