WASZE TEKSTY: Słońce właśnie wstało, wraz z nim Martyna. Wyjrzała przez okno i pomyślała: "Poranek jak każdy inny". Jednak wydawał się jej jakiś wyjątkowy.

Jako że była sobota można było dłużej poleżeć na łóżku. Martyna nie miała zamiaru już iść spać, ale robiła się senna. Nie zdążyła zmrużyć oczu, gdy do pokoju wparowała jej młodsza siostra.

- Martyna, wstawaj, rodzice mają dla nas jakąś niespodziankę! - powiedziała z podekstytowaniem jej młodsza siostra.

- I wiesz już, za co Cię nienawidzę? A co to za niespodzianka? - w głos Martyny wkradła się wyraźna ciekawość.

- No nie wiem, ale chcę wiedzieć! - odpowiedziała szybkim głosem Olga, młodsza siostra Martyny.

- Czyli wracają z Wiednia!!!

Rozmarzona Martyna zgramoliła się z łóżka i otworzyła szafkę z ubraniami, aby w coś szybko się przyodziać. Gdy już ubrała się w fioletową bluzkę na ramiączka i wytarte rurki, razem z siostrą zbiegły na dół i włączyły telewizor.

- Martyna, może mama i tata wrócą w końcu z Wiednia na stałe??? - zaczęła rozmowę Olga, a w jej głosie słychać było wyraźną niepewność.

- No nie wiem, wiesz przecież, że oni muszą zarabiać a gdy pracowali tutaj nie mieliśmy tylu pieniędzy... - odpowiedziała Martyna nie odrywając wzroku od telewizora.

Dziewczynki wychowywała babcia, która zgodziła się zaopiekować się Martyną i Olgą na czas wyjazdu ich rodziców.

W tym właśnie momencie do domu weszła babcia z zakupami.

- Dziewczynki już nie śpicie? Sądziłam, że zdążę przygotować jeszcze śniadanie zanim wstaniecie - powiedziała zdziwiona Babcia.

- Nie śpimy babciu, mama i tata dziś przyjeżdżają!!! - ucieszona Olga rzuciła się babci na szyję.

- Ojejej, to wspaniale!!! - babcia cieszyła się razem z młodszą wnuczką. - Martyś a ty się nie cieszysz? - jeszcze bardziej zdziwiona babcia spojrzała na wnuczkę, która nadal nie podniosła wzroku znad telewizora.

- Cieszę się babciu, ale będzie pewnie tak samo jak zawsze, coś im wypadnie i nie przyjadą... - odpowiedziała Martyna spoglądając na babcię smutnym wzrokiem.

- Nie będzie kochana, nie będzie, bo rodzice mają dla Was niespodziankę, którą jak najszybciej pragną Wam pokazać - powiedziała babcia siadając koło wnuczki.

Martyna nie obawiała się już, bo zawsze, gdy babcia mówiła, że coś się stanie zawsze tak się działo.

Olga, przysłuchująca się rozmowie babci z wnuczką zapytała:

- Jej babciu, czy to gitara o której zawsze marzyłam?

- Nie skarbie, to nie gitara, to coś o wiele lepszego. A z tego co wiem, to rodzice obiecali Ci gitarę na urodziny - odpowiedziała rozbawiona całą sytuacją babcia.

- Babciu, powiedz, proszę powiedz mi, co to. Proszęęę - prosiła babcię Olga.

- Jeśli Wam powiem, nie będzie niespodzianki - babcia pozostała nieugięta nawet po prośbie wnuczki.

- Yyyyyy, ale ja nie mogę już się doczekać... - Olga koniecznie chciała dowiedzieć się co to za niespodzianka.

Minęła godzina a Olga znudzona chodziła po domu. Martyna widziała wyraz twarzy małej i zapytała:

- O której konkretnie mama i tata mają przyjechać?

Mała nie zdążyła nic powiedzieć, ponieważ zadzwonił telefon.

- Ja odbiorę!!! - Olga krzyknęła Martynie do ucha.

- A właśnie, że ja!!! - odpowiedziała siostrze Martyna i podbiegła do telefonu, po czym odebrała. - Hallooooo

- Cześć córciu - Martyna usłyszała głos mamy.

- Cześć mamusiu - Martyna wyrażnie ucieszyła się, gdy usłyszała mamę.

- Przyjeżdżamy dzisiaj, wiesz już? - zapytała mama.

- Tak, mała mi powiedziała, bardzo się cieszę - odpowiedziała Martyna.

- Będziemy wieczorem, około godziny 21.

- To świetnie! Wyjechaliście już? - zapytała Martyna.

- Tak, właśnie przd chwilą. Mamy dla Was cudną niespodziankę.

- Jaką? Nie powiem Oldze! - zapewniła Martyna.

- Gdybym powiedziała nie byłoby niespodzianki! Dobrze, kończę, bo zaraz stracę zasięg, do zobaczenia, uściskaj wszystkich. Kocham Cię!

- Ja Ciebie też! Pa!

Zanim Martyna odłożyła słuchawkę usłyszała dziwny dźwięk.

Cały dzień zamknięta w pokoju rozmyślała, co to mogło być. Zadzwoniła do swojej przyjaciółki i wszystko jej opowiedziała. Zuzka,bo tak jej przyjaciółka miała na imię, również jej nie pomogła. Babcia z Olgą były na dole i przygotowywały obiad. Ją także zachęcały do pomocy, ale Martyna nie lubiła gotować i nie dała się namówić. Poszła się przejść. Umówiła się z Zuzą.

- Babciu, wychodzę się przejść, będę z Zuzką.

Babcia doskonale znała Zuzę. Dziewczyny potrafiły całe dnie spędzać ze sobą.

- Dobrze, tylko wróć przed przyjazdem mamy i taty.

- Dobrze babciu, na pewno wrócę - mówiąc to zarzuciła bluzę na plecy i wyszła.

Rozmawiała z Zuzą wyłącznie o jednym - o dziwnym dźwięku, który usłyszała, zanim odłożyła słuchawkę telefonu. Weszła do domu i pomogła babci oraz siostrze nakryć do stołu. Babcia poprosiła dziewczynki, aby ubrały się w sukienki. Olga od razu pobiegła do pokoju się przebrać.

- Babciu, a muszę w sukienkę? - zapytała Martyna, ponieważ nie przepadała za sukienkami.

- Kochanie, raz na jakiś czas nie zaszkodzi. No już, szybciutko na górę, bo mama i tata dzwonili przed chwilą, że zaraz będą - odpowiedziała babcia.

- No dobrzeee... - powiedziała niechętnie Martyna i poczłapała na górę.

Dziewczynki przebrały się w sukienki i zeszły na dół.Ciepłe kanapki kończyły się piec. Już od progu czuć było ich piękny zapach. Martyna włączyła telewizor i wygodnie rozsiadła się w fotelu. Po chwili rozległ się dźwięk dzwonka, a w drzwiach stanęli mama i tata. Dziewczynki podbiegły do rodziców.

- Mama, tata... - Olga popatrzyła na rodziców z zapytaniem.

Mama trzymała na rękach... kilkumiesięczne dziecko!!!

- Mamo, co to? - zapytała ze zdziwieniem Olga.

- To Wasza niespodzianka. I jak, podoba się?

Dziewczynki stanęły jak słupy. Martyna ledwo wydukało jedno zdanie:

- A jaakk on sięę nazywa?

- To dziewczynka - powiedział roześmiany tata.

- Nazywa się Majka - dodała mama.

- I jak, podoba się? - zapytali równocześnie rodzice.

Super :)