WASZE TEKSTY: Nareszcie położyłam się w łóżku. Ten dzień był okropny, nie na żarty. A te słowa „uwolnij mnie” – co one miały znaczyć? I dziwna muzyka z gry komputerowej.

Zamknęłam oczy i od razu zasnęłam. Nagle poczułam, że jestem w magazynie, który jest obok sali gimnastycznej w mojej szkole. Wyszłam z niego. I… tak! To były te schody! Zaczęłam się po nich wspinać. Było cicho i pusto. Nagle, gdy byłam chyba na ósmym stopniu, usłyszałam muzykę. Ktoś grał na fortepianie. Szybko popędziłam na górę. Znalazłam się w dużym, ciemnym pomieszczeniu, które rozświetlała malutka lampka przy wejściu. Wydawało mi się, że muzyka dobiega z bardzo bliska. Odwróciłam się. Na ścianie dostrzegłam jakby dwa światełka. To były oczy - zielone, błyszczące. Patrzyły się na mnie tak jakoś smutno. Teraz na ścianie pojawiały się kontury postaci, która przypominała… ducha! Nie, raczej niemal przezroczystego, bladego jak duch chłopca. Zbliżał się do mnie, szepcząc: „uwolnij mnie”! Próbowałam uciekać, ale nie mogłam ruszyć się z miejsca. Jakby moje nogi były przytwierdzone do ziemi. A chłopiec ciągle się zbliżał. I ta muzyka fortepianowa stawała się coraz głośniejsza! Chciałam wołać o pomoc, ale oprócz tej dziwnej zjawy nikogo przecież w pobliżu nie było.

„To koniec” – pomyślałam.

I obudziłam się! Byłam cała spocona. Jak najszybciej umyłam się, ubrałam i zjadłam śniadanie. Zarzuciłam tornister na plecy i wybiegłam z domu.

Pogoda znów była koszmarna: gęsta mgła. Ale myślami wciąż byłam w tym mrocznym pomieszczeniu i w uszach nadal dźwięczała mi ta dziwna muzyka fortepianowa.

Spóźniłam się do szkoły. Dzwonek był już 10 minut temu. Weszłam do klasy. Nauczycielka od polskiego przywitała mnie następującymi słowami:

- Dzień dobry, panno Zauber. Te 10 minut spóźnienia muszą być usprawiedliwione.

Nie miałam niczego na wytłumaczenie. Usiadłam w mojej ławce, drugiej z kolei w rzędzie pod ścianą. Mary nie było. Podobno wyjechała na narty. W ogóle w klasie było tylko 18 osób. 19 z nauczycielką.

Nudziłam się przez całą lekcję. Wreszcie zadźwięczał dzwonek. Muzyka ze snu ciągle chodziła mi po głowie. Nuciłam ją.

- Co śpiewasz? – spytała Ewelina, która jakby wyrosła spod ziemi.

- A nic, taką muzykę sobie nucę – odpowiedziałam.

Wyszłyśmy na korytarz. Niespodziewanie stanęła przed nami siostra Gośki, która chodzi do szóstej klasy.

- Gośka mi mówiła, że zastanawiacie się, co jest na tych schodach koło magazynu? – powiedziała Ala, bo tak się nazywa ta dziewczyna.

- Prawda – odpowiedziałyśmy jednocześnie.

- To ja wam coś opowiem. Po szkole krąży taka historia: kiedyś kilku kolegów weszło właśnie na te schody. Znajduje się tam pewne pomieszczenie, które kryje się za drzwiami. Dla zabawy wepchnęli tam jednego z nich i zamknęli drzwi. Później chcieli je otworzyć, ale się zatrzasnęły. Powiedzieli temu chłopakowi za drzwiami, że idą po pomoc. A więc czekał. Czekał już prawie 3 godziny, a oni nie przychodzili. Po prostu nie przyszli! Zostawili go. Ten chłopak grał na fortepianie i akurat w ten dzień miał występ. Bardzo mu na tym zależało i się śpieszył. Ale nie mógł otworzyć drzwi, więc tam został. I może do dzisiaj czeka za tymi drzwiami.

Zaraz, zaraz… fortepian… drzwi… chłopak… muzyka… schody… to wszystko się jakoś z sobą wiąże… Tylko że… jak…? Lecz Ala jeszcze coś opowiadała:

- I on tam został na zawsze! Wszyscy o nim zapomnieli, schody, które wówczas lśniły nowością, poszarzały, zalęgły się tam pająki. Było tak ciemno, że oko wykol, a każdej nocy słyszał skrzypnięcia dochodzące ze schodów… Nie miał jedzenia i wody! Nikogo nie było w pobliżu, oprócz szczurów i pająków…

- Aaa!!! – wrzasnęła Ewelina. – Już NIGDY nie pójdę na SKS! Ani na WF! NIEE!!!

To mną wstrząsnęło.