WASZE TEKSTY: Nelka rzuciła plecak na łóżko. Miała już dość, chociaż minął dopiero jeden dzień w nowej szkole.

"Nie wytrzymam tam ani dnia dłużej. Tu zresztą też" - takie myśli kłębiły się biednej Neli w głowie.

Wcześniej, gdy chodziła do innego gimnazjum, jakoś się układało, miała kolegów, koleżanki. Jedynym problemem było to, żeby się stąd wydostać. Stąd, czyli z sierocińca, w którym Nelka mieszkała. Raz jej się nawet udało uciec na kilka dni, ale sprawa była zbyt głośna, żeby nie wrócić. Ale teraz, gdy jest w nowym gimnazjum, nie ma kolegów. Nelka kwalifikowała się, aby pójść do naprawdę dobrego gimnazjum, ale niestety była to szkoła prywatna, a Nelka najzwyczajniej w świecie nie miała na to pieniędzy.

- Nelka, kolacja! - głos jej współlokatorki był na tyle głośny, żeby Nela się przestraszyła.

- Idę, idę... - powiedziała Nela.

***

- Halo, Nelka! Nelka! Wstawaj!!! - wydzierała się na nią MonikA, czyli jej współlokatorka.

- Em… Yhy… - odburknęła Nelka.

Jej zwykle proste, uczesane rude włosy wyglądały teraz jak pomarańczowa kupka siana. Nela się tym nie przejmowała, wyglądały jak każdego ranka. Leniwie zwlekła się z łóżka i ruszyła w kierunku szafy. Wyciągnęła pierwsze lepsze ubrania i swoje ulubione (i zarazem jedyne) stare, sprane trampki. Przebrała się, uczesała i zeszła na śniadanie. Na schodach przypomniała sobie, że nie chodzi już do starej szkoły, tylko do nowego gimnazjum i od razu posmutniała. Zjadła śniadanie i poszła do pokoju, aby wziąć swój szkolny plecak.

***

Pokoje w sierocińcu były małe, pomalowane na biało. Gdy opieka społeczna przywiozła tu Nelkę, gdy ta miała siedem lat, myślała, że to jest więzienie. Nie bez powodu. Malutkie pokoiki, białe łóżka, białe ściany, białe meble. Wszystko białe. Nela jednak się już przyzwyczaiła.

Weszła do pokoju i rzuciła plecak na łóżko. Miała już tego wszystkiego dosyć. Była do tego uczucia przyzwyczajona, więc tylko westchnęła ciężko i wyjęła zeszyt do rysowania. Nelka rysowała bardzo ładnie. Dziewczyny z sierocińca zazdrościły jej takiego wielkiego talentu. Wredna Amelia, która z niewiadomych powodów wprost nienawidziła Nelki, też jej zazdrościła, ale nie okazywała tego. Nie wiadomo, co jej biedna Nela zrobiła, ale Amelia miała po swojej stronie wszystkie dziewczyny z sierocińca. Za wyjątkiem Nelki, oczywiście. Tak więc, wszystkie dziewczyny wyśmiewają się z Neli. Nelcia jednak nic sobie z tego nie robiła.

***

Drrryń! Pierwszy dzwonek na przerwę właśnie wybrzmiał. Na korytarzu pojawiły się trzecioklasistki, które zmierzały w stronę Neli. Dwie. Miały więc liczebną przewagę. Jedna była wysoką, szczupłą brunetką, a druga niską, pulchną blondynką. Nela poczuła ucisk w żołądku. Wiedziała, że czegoś od niej chcą, nie wiedziała jednak czego.

Wtedy podeszły do Neli ze złośliwym uśmiechem. Jedna wyciągnęła rękę w stronę prawego rękawa Neli, natomiast druga sięgała do jej kaptura.

- Dawaj kasę! - krzyknęły.

Nela próbowała mówić, że nie ma pieniędzy, lecz one nawet nie chciały o tym słyszeć. Chwilę później na korytarzu rozległ się pisk, głośny na tyle, żeby postawić na nogi całą szkołę...

 Zaczynasz nieźle. I nowy pomysł. Dobrze :) B