Janek mieszka z babcią. Z objaśnień babci wynika, że ojciec odszedł, gdy był mały a mama umarła przy porodzie Janka. Lecz czy to prawda?

Może babcia chce go oszukać? Albo jest złą czarownicą, która chce go utuczyć słodyczami i zjeść jak Baba-Jaga?

W szkole Janek był prymusem. Nikt nie miał bardziej rozwiniętego umysłu niż on. A pupilkiem był wszystkich nauczycieli, dlatego nie miał zbyt wielu kolegów. Kumplował się jedynie z Pilnym Ignacym (o ksywce Pi) oraz Pulchnym Arturo (Pa). No, ale Pi i Pa zawsze się obrażają o byle co, np. Janek dostał piątkę z WF-u, a chłopcy po trójce - i już byli obrażeni. I jak tu mieć wielu przyjaciół, kolegów, znajomych, jak tu wszyscy się obrażają?!

Dziewczyny Janek też nie ma, kto by chciał chodzić z kujonem w sweterku i w okularach na perkatym nosie? Dlatego też Janek najwięcej czasu poświęca na naukę, naukę i jeszcze raz naukę. Normalny nastolatek, nie uczyłby się tyle i to dobrowolnie! Ale, jak się nie ma kolegów - to nie ma co robić!

Żal mu było samego siebie. Po wszystkich jego kolegów - czy do przedszkola, zerówki, szkoły, na przedstawienia - przychodziła mama z tatą, a po niego babcia. Tak bardzo by chciał poznać swoją mamę!

Nadszedł kwiecień, Janek wracał właśnie ze szkoły mrucząc sobie pod nosem:

- Gdybym miał mamę, wszystko byłoby inne. Nie żyje, jasne!

- Hej, chłopczyku! - zawołała do niego jakaś obca kobieta. - Nie bój się! Czy nazywasz się Janek? Janek Mądrala? Czy to ty?

- Tak, to ja. Czego pani ode mnie chce? - odpowiedział przestraszony.

- Bo ja... kiedyś miałam syna. Nazywał się tak jak ty. Był w twoim wieku i nawet był do ciebie podobny! Powiedz, czy jest szansa, że ja jestem twoją mamą? Mój synek... nigdy go nie widziałam. Tu, na ulicy Kwiatowej poznałam być może t w o j e g o tatę - powiedziała łagodnym głosem niczym bukiet stokrotek.

- Szansa? Tak, jest szansa. Ale niech mi pani powie jak się pani nazywa! Babcia opowiedziała mi o mamie wszyściuteńko! - odpowiedział Janek stanowczo.

- Marta, Marta Mądrala. Urodziłam się 12 kwietnia, dziś są moje urodziny, z natury jestem szatynką i mam zielone oczy. I co? - odpowiedziała.

- Nie, nie nie! Oczy są piwne a latem zielone! - odpowiedziałem. - Tak! Mam mamę! Hura! Babcia mnie oszukała, co za podła jędza! Teraz mam mamę i idę powiedzieć wszystko babci, jeśli cię pozna mamo, to znaczy, że jesteśmy rodziną!

- Nie! - wrzasnęła.

- Dlaczego? - osłupiał Janek.

- Albo OK - zmieszała się Marta.

Wspólnie poszli do babci. Najukochańsza babcia stała przy garach.

- Och, cześć Janeczku! Już zgłodniałeś? Jak było w szkole? - powiedziała na wejściu.

- Nie, babciu posłuchaj: to jest moja mama, poznajesz ją? - zapytałem.

- Nie, ależ wnusiu! Nie wierzysz mi? Twoja mamunia nie żyje... - posmutniała.

- Wierzę. Ale babciu to jest moja mama i zamierzam z nią wyjechać do Las Vegas!

- Co ty opowiadasz? - powiedziały jednocześnie kobiety.

- No co? - zaśmiał się. - i jeszcze do Hollywood, Afryki, Holandii.

- Nie! Ja nie jestem Twoją mamą! Nigdzie ze mną nie pojedziesz! - powiedziała nowa mama uciekając.

- Ha ha ha! - zaśmiał się Jan. - Widzisz babuniu? Ja ci zawsze wierzyłem, wierzę i wierzyć będę!

- Och, mój ukochany wnuczku!