WASZE TEKSTY: Samochód z piskiem opon zatrzymał się przed białym budynkiem otoczonym marmurowym ogrodzeniem.

- To właśnie twoja nowa szkoła - uśmiechnęła się mama. - Ja też tu chodziłam. To jedna z najlepszych szkół w Europie.

- Czyli to tu będzie moja nowa szkoła i dom w jednym? - rzuciła złośliwie Weronika, ale mama udała, że nie słyszy pytania.

- Prowadzą ją moi bardzo dobrzy znajomi Smithowie - mama kontynuowała opowieść. - Przyjechali tu z Ameryki ponad 20 lat temu. Myślę, że powinnaś już iść. Idź do pani Smith. Znajdziesz ją w sekretariacie szkoły. Pa córeczko - i pocałowała Weronikę w głowę.

Mark podał jej walizki i Weronika wysiadła z samochodu.

- Hej, no a książki, zeszyty? - zawołała Weronika, ale nie usłyszała odpowiedzi bo samochód odjechał.

Została sama. Stojąc przed swoim nowym domem i szkołą zarazem. Była w miejscu, gdzie będzie musiała chodzić do szkoły z ludźmi, których zupełnie nie zna. Pierwszy raz zatęskniła za swoją starą klasą i najlepszą przyjaciółką Żanetą. Postanowiła wysłać do niej SMS-a. Tylko ona mogła ją zrozumieć, a teraz pewnie myśli, że Weronika nie była przez kilka dni w szkole, bo jest chora. Wyciągnęła więc z kieszeni telefon i napisała:

"Hej. Nie uwierzysz co się stało i gdzie teraz jestem. Zadzwonię później i WSZYSTKO ci opowiem."

Gdy to wysłała weszła po schodach. Drzwi były otwarte. Gdy je otworzyła jej oczom ukazał się korytarz. Ściany i dywany były tu w różnych odcieniach błękitu, a po obu stronach korytarza były dwie białe sofy. Na ścianach wisiało kilka ładnych obrazów. W korytarzu było ich pięć, w tym te, którymi Weronika weszła. Nagle coś zaskrzypiało i jedne z drzwi otworzyły się.

Ciąg dalszy nastąpi...