WASZE TEKSTY: Historia o ciężkim, lecz wesołym i pełnym przygód życiu psa. Oparta na faktach.

Cześć, jestem Rino. Właśnie się obudziłem i zacząłem szczekać. Pan wypuścił mnie na dwór. Obleciałem wszystkie kąty, pogoniłem kota i poszedłem do ulubionego drzewka, choć niektórzy mówią o nim świątynia dumania (załatwić swoje potrzeby). O, właśnie woła mnie moja pani...

- Rinuś, chodź, dostaniesz jeść.

No nareszcie.

Ale najpierw - siad, waruj, siad, waruj.

Posłusznie wykonuję komendy, lecz za czwartym poleceniem: siad - nie wytrzymałem i szczeknąłem. No bo ile można czekać?

Wreszcie pani dała mi jedzenie.

Mniam, mniam. Na drugie śniadanie upolowałem muchę i wygryzłem trochę trawy. Z prawie pełnym brzuszkiem (choć pani mówi, że zawsze jestem głodny) ruszyłem do kuchni, gdzie pan robił śniadanko.

No, domownicy idą jeść, więc ja kładę się pod stołem, a nuż coś skapnie.

Kochana pani, dała mi kawałek szynki.

Po śniadaniu państwo wyjechali na jezioro Głębokie, a ja zabrałem się za sprzątanie korytarza. Przewróciłem miskę z wodą, rozrzuciłem buty rozgryzłem kopertę i naszczekałem na pluszaka. Zadowolony położyłem

się spać (nos włożyłem w buta pana). Od razu zasnąłem (zapach tych butów działa usypiająco).

Obudził mnie dźwięk kluczy. Do pokoju weszli państwo. Szybko podkuliłem ogon i polizałem ich ręce (zdałem sobie sprawę, że nie powinienem gryźć koperty, bo zostają na pysku białe skrawki papieru). Cudem udało mi się uniknąć lania.

Za to następnego dnia...

I jak wam się podoba? Następna część już wkrótce.

Paulas