WASZE TEKSTY: Szare skupisko chmur bezwładnie oplatało szkołę podstawową im. Narutowicza. Chyba nikt nie miał odbrego nastroju. Uczniowie z pochmurną miną przemykali do klas, aby kolorowe ściany chociaż na chwilę oderwały ich od rzeczywistości. Klasa Vc nie wyróżniała się dzisiaj z tłumu: klasowi błaźni siedzieli cicho w ławkach i starali się uczestniczyć w lekcji, żeby nie spadła na nich tyrada słów.

Język polski miał odbywać się w sali nr 7. Wokół drzwi siedziało mnóstwo osób - toteż z trudem nauczyciel przepychał się, żeby otorzyć klasę. Jedynie zły humor nie udzielił się jednej dziewczynie. Siedziała w trzecim rzędzie, w drugiej ławce. Była elegancko ubrana. Brązowe włosy związała w kucyk. Założyła okulary. Siedziała dumna i wyprostowana. Podeszła do biurka i oznajmiła nauczycielce:

- Proszę pani, mam gotowy wiersz.

Nauczycielka rzuciła jej zdumione spojrzenie. Dziewczyna wyszła na środek i zaczęła recytować:

"Gdzie są dzisiaj wiersze, gdzie są dzisiaj bajki?

Prawdziwe opery, prawdziwe mozaiki?

Czy ktoś jeszcze pamięta epoki literackie?

Tych wszystkich sławnych, po których upór macie?

Otwórzcie oczy i spójrzcie dookoło:

Czy świat zatoczy kiedyś koło?

By wszystkie niespełnione dzieła, niewydane nadzieje

znajdowały się na naszej półce, a nie tylko w starym kościele?..."

Klasa zamarła. Nikt jeszcze nie napisał żadnego wiersza. A tym bardziej takiego. Lecz nie było rzeczą najdziwniejszą, że to się stało. Otóż nagle pani wstała i wysapała, przerywając jej:

- Słuchaj, lepiej zostaw ten wiersz w spokoju!

Ale Basia niestrudzenie czytała dalej.

"Więc idź i napisz, niech dopełni się, żeby wszyscy ludzie, czytali książki, na zawsze."

Nagle sala zaczęła wirować. Uczniowie mieszali się, kolory zlewały a nauczycielka wyglądała, jak groźna smoczyca. W tym wszystkim Basi zdawało się, że są coraz więksi i więksi...

Niespodziewanie zapanował mrok.

Dziewczynka dotknęła podłogi. Była zapewne szara, kafelkowa. Dookoła było ciemno.

- To tylko zły sen... To tylko zły sen. Obudź się.

Ale to nie był sen. Zapaliły się lampy. Znajdowała się w szkolnym korytarzu. Ale nie pamiętała, by szkoła miała taki korytarz. Ściany był szare ale nie brudne.

Korytarz zawijał się w prawo. Baśka odważnie ruszyła w głąb. Wkrótce zobaczyła drzwi ze starym napisem "sekretariat" . Zapukała cichutko i otworzyła drzwi.

W środku przy biórku siedziała kobieta. Miała ciemne, brązowe oczy i też nosiła okulary. Ubrana byłą w porozciągany fioletowy sweter i białą bluzkę. Siedziała oparta na łokciach, a jej wzrok błędnie wirował po kartce, którą trzymała w dłoni

- Spodziewałam się ciebie.

- Gdzie ja jestem? - nerwowo zapytała dziewczyna.

- Nieważne, gdzie jesteś. Ważne, że masz zadanie do wykonania.

- Ale jakie? - Baśka coraz bardziej wierzyła, że to kiepski żart albo ukryta kamera.

- Masz przekonać klasę do czytania - oznajmiła z powagą. - Inaczej nigdy już nikt nie wyda ani nie przeczyta książki.

Dziewczyna zdębiała. Zrobiła się blada. Łzy zaczęły jej płynąć z oczu.

- Czemu? Przecież ja kocham czytać książki.

- Dlatego Cię wybraliśmy. Choć, pokażę ci Książkalnię.

Razem wyszły z gabinetu i skierowały się dalej korytarzem. Mijały miliony drzwi, zanim dotarły do celu.