Wolontariat jest nie tylko modny, ale i naprawdę fajny. Może czas, byś i Ty spróbował?

Ci, którzy raz spróbowali, wkręcili się tak szybko, że teraz w ogóle nie wyobrażają sobie życia bez pomagania.

W klasie Kamila najsilniejszą pozycję ma siedmioosobowa paczka, która wyznacza trendy. To oni decydują, czy coś jest OK, czy niekoniecznie, czy warto się zaangażować, czy wprost przeciwnie, lepiej nie robić sobie obciachu. I tak się składa, że ta silna grupa uważała, że fajnie jest pomagać innym. Po długich podchodach udało im się namówić nauczycielkę od angielskiego, by zgodziła się zostać opiekunką szkolnego koła wolontariatu, i zaczęli współpracę z fundacją, która wspiera dzieci z domów dziecka. W zależności od tego, jakiej pomocy potrzebuje fundacja, tym zajmują się szkolni wolontariusze. Rozdają ulotki, wieszają plakaty, organizują zbiórkę prezentów świątecznych, pomagają w zrobieniu pikniku albo w posprzątaniu magazynu fundacji.

– Można powiedzieć, że fundacja zna nas już tak długo, że może na nas zawsze liczyć. I to jest superuczucie: wiedzieć, że ktoś może na nas polegać – mówi Filip, szef szkolnego klubu wolontariatu, który z żalem myśli o tym, że w tym roku idzie do gimnazjum i będzie musiał rozstać się z klubem.

Dlaczego zaczął pomagać?

– Bo to ma więcej sensu niż kilka godzin gry na komputerze albo oglądanie jakiegoś serialu. Można komuś pokazać, że liczą się jego problemy i to jest strasznie fajne – wyjaśnia.

W sam raz dla marudy

Patrycja do szkolnej grupy wolontariackiej dołączyła dopiero miesiąc temu, ale wciąż nie może odżałować, że zdecydowała się tak późno.

– Opiekunka naszego koła nawiązała kontakt z domem spokojnej starości, który niedaleko szkoły prowadzą siostry zakonne. Odwiedzamy tam starszych ludzi, czytamy, rozmawiamy, czasem oglądamy coś z nimi w telewizji – opowiada.

To tam Patrycja poznała panią Stasię, samotną 76-latkę, która nauczyła ją grać w szachy. I teraz Patrycja i pani Stasia dogadują się tak dobrze, jakby były wnuczką i babcią.

– Takie dwie godziny w tygodniu to dla mnie niewiele, a dla pani Stasi jedna z nielicznych rozrywek. Poza tym lubię tam chodzić, bo wreszcie ktoś ma ochotę słuchać o wszystkich moich problemach, a ja się nie boję o tym mówić – przyznaje Patrycja.

Bo i ona, i większość wolontariuszy, przyznaje, że pomaganie to coś, co działa w dwie strony.

– Ma się swoją satysfakcję, że się nie jest wiecznym marudą, że się umie zmobilizować do czegoś wartościowego – mówi Tomek, który jest w szkolnym klubie wolontariatu razem z Patrycją. I dodaje, że on też coś zyskuje z rozmów z panem Janem, którego odwiedza w domu spokojnej starości. Nauczył się być cierpliwy, opowiadać w taki sposób, by inni rozumieli, o co mu chodzi, i już się tak szybko nie irytuje jak kiedyś. I może dlatego poleca wolontariat wszystkim swoim znajomym.

Warto sprawdzić, czy taki klub nie działa w Waszej szkole, a jeśli go nie ma, wystarczy skrzyknąć się w parę osób, znaleźć fajnego nauczyciela-opiekuna i już możecie zacząć działać.