WASZE TEKSTY: Dynamo obudziła się cała mokra. Pot sklejał jej ciemnofioletowe włosy. Była cała roztrzęsiona. Przed oczami ciągle widniał jej obraz uciekającej Holly i jej babci. Co chciała jej przekazać? Czy to był tylko sen?

Dynamo była na razie zbyt przestraszona i rozkojarzona, by odpowiedzieć na te pytania. By trochę się uspokoić, zaczęła nasłuchiwać. Na korytarzu stukało kilka par butów. Coś musiało się stać. Ciarki przeszły jej przez ciało. Do głowy przyszła przerażająca myśl. Nie chciała jej dopuścić do swej wyobraźni, ale nie dało się. Pot znów zalał ją od stóp do głów.

Cichutko wstała i wyszła ze swego pokoju. Sprawdziła czy nie idzie żadna z pielęgniarek i ruszyła w stronę pokoju Holly. Korytarze spowijał mrok. Było około 3 w nocy. Jednak Dynamo nie zlękła się i szła dobrze znaną jej drogą. Wreszcie doszła do celu. Wszystko wyglądało jak dawniej. Dziewczyna była pewna, że zaraz otworzy drzwi i zobaczy śpiącą Holly, i że ze spokojem będzie mogła wrócić do siebie.

Niepewnie chwyciła za klamkę. Bała się otworzyć drzwi. Jednak ostatkiem sił, najciszej jak umiała, otworzyła je i serce jej zamarło. Na miejscu, gdzie była pewna, że zobaczy śpiącą Holly leżała złożona pościel i karton podpisany: "Holly Herdeshwood". Zrobiło się jej ciemno przed oczami. Stało się to, czego się obawiała. To co jej się śniło - nie było snem. To były realne obrazy. I realne ucieczki. I realna prośba o ratunek. Po tych strasznych myślach, upadła zmroczona na posadzkę...

--------------------------------------------

Tymczasem Marian Robinson szedł tak samo ciemnymi korytarzami, ale w innym miejscu. Budynek był ogromny, a "Spis ludzi niebezpiecznych" znajdował się w najciemniejszym jego zakamarku. Nie miał maszyn, którymi posługiwał się pracując tutaj, więc droga zajęła mu dzień.

Wreszcie po długiej wędrówce, zmęczony i szczęśliwy, dotarł do celu. Czerwony napis był ledwo widoczny, ale on był pewny, że dobrze trafił. Najciszej jak potrafił, otworzył ciemne drzwi z przerażającą czaszką i wsunął się do środka. Po omacku odszukał włącznika i włączył światło. Jego oczom ukazał się widok dobrze mu znany. W dość sporym pomieszczeniu stały trzy wielkie szafy na książki z szufladami, ustawione obok siebie. Każda miała swój osobny napis. "Zlikwidowani", "Do zlikwidowania" i "Bardzo niebezpieczni".

Robbins skierował się do szafy "Bardzo niebezpieczni". Były tam tylko dwie karty. Jedna była Adama Hisinda. Drugą Robbins wziął do ręki i usiadł na fotelu. Drżącymi rękoma otworzył ją. Niestety, nie mylił się. Z dołączonego zdjęcia śmiała się dokładnie ta dziewczyna, którą o włos by potrącił. Zaczął czytać dokładnie kartę.

- Małgorzata "Dynamo" Smastills - wyczytał na głos, gdy nagle ktoś stojący za jego plecami przykrył mu usta mokrą szmatą i przyłożył dobrze naostrzony nóż do jego bladego gardła. Zza pleców Robbinsa wyszedł łysy mężczyzna.

- Witaj Marian... byłem pewien, że niebawem do nas wrócisz...

--

Agnieszka (Dziękuję za miłe komentarze, które motywują mnie do kontynuowania historii Dynamo :))