WASZE TEKSTY: Nina uszczęśliwiona biegała po całym statku. Była WOLNA! Jednak nie zapomniała o misji, która ją czekała…

Jeszcze w kajucie agenckiej rodziny tata WEX dał jej chyba z milion rad dotyczących ich misji. Wśród nich były między innymi takie porady:

- Pamiętaj, ta misja jest top top top secret, nikt nie może się o niej się dowiedzieć!

- Nie możesz się wycofać z danej nam obietnicy!

- Marceli Tufonetta nie może wiedzieć, że z nami współpracujesz!

- Musisz być bardziej chytra, zwinna i sprytna niż wszystkie lisy świata razem wzięte!

I wiele innych. Nina od samego ich słuchania prawie zasypiała.

- Można by je spisać w pięciu grubych tomiskach – mruczała cicho. Kiedy wchodziła do kajuty bardzo zdziwiła ją reakcja rodziców. Zamiast płakać, rzucić się jej na szyję czy powiedzieć coś w stylu: „Kochanie, myśleliśmy że już nigdy cię nie zobaczymy!”, oni jak gdyby nigdy nic powiedzieli:

- Czy ta pannica jest aż tak dorosła, żeby na kilka godzin sama włóczyć się po okręcie nie mówiąc rodzicom gdzie jest?!

A potem dali jej mopa i zakazali gdziekolwiek wychodzić, póki nie sprzątnie całej kajuty.

- Dorośli! – mruczała Nina. Kajuta nie była zbyt duża, więc w ciągu dwudziestu minut było już po sprawie. Kiedy skończyła, poszła pospacerować po korytarzu. Z krótkofalówki, którą dostała od We, usłyszała głos: Chytra Lisica, Chytra Lisica, odbierz! Tu Wolny Ptak! Chytra Lisica to oczywiście Nina, a Wolny Ptak to Weronika. Dziewczynka wzięła do ręki słuchawkę: Wolny Ptak, tu Chytra Lisica, co tam? Odbiór. 

- Musisz szybko wejść na górny pokład. Bez odbioru.

Nina popędziła od razu na górę. Tam zauważyła We, która z palcem na ustach kiwała na nią ręką. Nina podeszła do niej.

- Co tam? – szepnęła, a widząc zaniepokojoną minę koleżanki dodała – misję mieliśmy rozpocząć za trzy dni…

- Zmiana planów – westchnęła niezadowolona We. – Marceli za dwa dni przesiada się do motorówki i płynie do USA. Mamy w najlepszym wypadku tylko jeden niecały dzień, całą noc i kilka godzin nad ranem. Musimy zacząć od zaraz. Tata dał mi kartkę, na której zapisał nasz plan. We sięgnęła do mikroskopijnej torebeczki, którą miała na ramieniu i pokazała koleżance… zbiór gwiazdek, figur geometrycznych i czegoś, co przypominało zniekształcone cyfry.

- To kod, który wymyśliliśmy z tatą na wypadek, gdyby nieprzyjaciel przechwycił tajne dane – wyjaśniła, a widząc wątpliwości koleżanki szybko wypaliła: - Jest bardzo trudny do złamania.

Zaczęła czytać: 

- Nina idzie pod kajutę numer 45 (na trzecim piętrze).

- Czeka na Marceliego.

- Przechwytuje klucz

- Informuje We, żeby przyszła.

- WEX idzie po mnie.

- Hę? - mruknęła We. – O co chodzi?

- Coś się stało? – zapytała Nina.

Weronika X z niewyraźną miną pokazała jej kartkę, a konkretniej pewien ciąg kodu, który wyglądał mniej więcej tak:

W ¿adnym wypadku nie rozpoczynajcie misji bez konsultacji ze mn¹, bo bêdzie wam

groziæ OGROMNE niebezpieczeñstwo!!!!

- Nie mam pojęcia co to znaczy – powiedziała z niewyraźną miną.

- Może zapytamy się twojego taty? – zaproponowała Nina. WEX pokręciła przecząco głową.

- Nie, poradzimy sobie same. Możemy rozpoczynać akcję!

- Skoro tak mówisz… - powiedziała Nina. Nie była jednak przekonana.

Czy niezrozumiała część informacji była ważna?

Czy WEX i Nina zdołają same poradzić sobie z tą ważną misją?

I czy obawy Niny się potwierdzą?

Odpowiedzi na te pytania znajdziecie w ósmej części historii Niny.