WASZE TEKSTY: Nie będę długo opisywać tej sytuacji, w jakiej znalazła się Monika. Nasza bohaterka zemdlała ze strachu. Biedna Ewelina nie wiedziała co zrobić. Była przecież jej najlepszą przyjaciółką.

Po kilku minutach zadzwonił dzwonek. Tajemnicza kobieta nie ruszyła się, za to pukanie stawało się coraz głośniejsze. W końcu dał się słyszeć okrzyk: Otwierać!

Ewelina nie wytrzymała tego stukotu i powoli, cała drżąc otworzyła drzwi.

- Dzień dobry - wydukała z siebie.

- A dzień dobry... - odpowiedział zdziwiony policjant. - My nie Ciebie tutaj szukamy.

- Proszę pana, ja nie wiem za bardzo co się dzieje. Jestem koleżanką Moniki i chciałam powiedzieć, że ona przed chwilą zemdlała!

- Słucham?! – policjant wydawał się zaskoczony. - Zaprowadź mnie lepiej do pokoju Moniki.

- Yyy, ale ona…

- Zaprowadź mnie. W końcu sam się dowiem, co tak bardzo chcesz powiedzieć.

Weszli po kręconych, brązowych schodach. Gdy w końcu doszli na górę policjant zdziwiony spojrzał na kobietę, która wydawała się mu dziwnie obca. Zapytał więc:

- Pani jest z tego miasta? A tak poza tym: co pani tutaj robi?

- No, jak to co, przecież jestem matką Moniki.

- Tej co mi otworzyła?

- Nie, to jej koleżanka. Moja córka powinna siedzieć w pokoju - powiedziała kobieta.

- Córeczko, do Ciebie.

Lecz nikt jej nie odpowiedział. W końcu wszyscy wbiegli do jej pokoju i z przerażeniem zobaczyli, że bohaterka leży na podłodze.

- Oj Boże, Boże wezwać karetkę?!

- Tak, potrzebny lekarz.

Po kilku minutach doktor przyjechał. Podał jej łyk syropu i

stwierdził, że za kilka minut powinna wyzdrowieć. Wyjaśnił, że to tylko

cykl wysokiego zdenerwowania. Położyli więc dziewczynę do łóżka i

czekali, aż się obudzi.

Jak będzie wyglądać rozmowa po przebudzeniu Moniki czy wyjaśni się, kto jest

tajemniczą kobietą?

Wszystko w kolejnej części!