WASZE TEKSTY: - A więc uwaga – rzekł policjant. Pewna kobieta była wczoraj na komisariacie i powiedziała, że widziała dziewczynę na miejscu zbrodni. Ale to nie była pani tylko jakaś inna osoba. Pokazała zdjęcie tej dziewczyny i wyobraźcie sobie, że była to Monika.

Po tych słowach inspektor pokazał fotografię zrobioną z aparatu. Przedstawiała ona Monikę na miejscu zbrodni. Jednak podejrzane i dziwne było to, że ona wcale tam nie była!

Po kilku minutach policjant powiedział:

- A teraz, droga panno - poważnie pokiwał głową - damy cię do ośrodka poprawkowego dla dzieci. To jest coś podobnego do aresztu tylko, że dla młodszych – wyjaśnił.

- Ale ja nic nie zrobiłam – krzyknęła przerażona bohaterka.

- Opanuj się – uspokajali ją dorośli ludzie w tej sali. A po chwili inspektor powiedział:

- Twoją koleżankę też tam widziano. Dlatego umieścimy tam obydwie panienki.

- Co?! – Ewelina już teraz miała tego dość. Bo zaraz pójdę do domu.

- Haha – roześmiał się. - Nie tak prędko.

- Ale ja nigdzie nie byłam i nic na dziewczynki nie mówiłam – skrzywiła się „niby matka” Moniki.

- Pani nie, aczkolwiek na razie musimy obie przyjaciółki zatrzymać. Dyskusja zakończona!

Po tych słowach dziewczyny zostały zaprowadzone do ośrodka i wsadzone do dwóch różnych pokoi.

Pokoje były małe. Znajdowało się tam tylko łóżko, dwie niewielkie brązowe półki i telewizor.

- Będą nudy – pomyślały obie, w tym samym czasie.

- Całe szczęście, że mam komórkę ze sobą – uśmiechnęła się Ewelina.

- Och, jak ja wytrzymam bez Eweliny? – łkała w rozpaczy Monika.

Minął pierwszy dzień i nic by się takiego nie zdarzyło, gdyby nie to, że…

Część 5 już niebawem...