WASZE TEKSTY: Marceli Tufonetta od mniej więcej pół godziny zerkał na cyferblat swojego (skradzionego) zegarka kieszonkowego. ONA nie przychodziła.

W końcu drzwi ze skrzypem otworzyły się i stanęła w nich "recepcjonistka".

- Nareszcie, Sandro - warknął Marceli. - Ile można czekać?! Pamiętaj, musimy działać SZYBKO!

- Wiem - mruknęła Sandra odrzucając rude loki na bok. - Nie mogę działać z prędkością światła, niech szef to zrozumie!

- My dear - ironizował Tufonetta. - Wiem, że dla ciebie paznokcie są ważniejsze od zrujnowania Georgia, ale to nie mój interes. Więc albo lądujesz na bruku, albo nie narzekasz, zrozumiano? Ruda pomocnica przytaknęła.

- Dobrze - jęknął Marceli. - Punkt pierwszy, porwanie Georgia, odchaczyć!  - Sandra posłusznie postawiła w skórzanym notecie ptaszka.

- Punkt drugi, porwanie Niny Ziółkowskiej i Weroniki X, odchaczyć!; punkt trzeci, unieszkodliwienie agenta 003, odchaczyć! Pozostał: punkt czwarty, unieszkodliwienie wszystkich więźniów z piwnicy; punkt piąty, zabranie im całej kasy i wszystkich drogich rzeczy; punkt szósty, wziąć za nich okup (lub zabić, zależnie, jaki będę miał nastrój); i punkt siódmy, ukryć się w jakimś mocnym bunkrze przed gliną. Zanotowane?! - wrzasnął Marceli do ucha czeszącej się Sandry.

- Tak, jaśnie szefie! - odkrzyknęła Sandra (cały czas ukradkowo zerkając na swoje świeżo pomalowane paznokcie) i zasalutowała.

- Dobrze! - ucieszył się Marceli. - Posiedzenie zakończone, jutro zabieramy się do punktu number four!

I wyszli. Drzwi zamknęły się za nimi złowrogo.

Chcecie się dowiedzieć:

Czy Werze i Ninie uda się uciec?

Co stało się z tatą Niny?

Przeczytajcie kolejną część opowieści!