WASZE TEKSTY: Biegła teraz przez pole pełne wrzosów. Czuć było mokrą glebę pod stopami i wiatr. Virginia przeskoczyła przez płot obrośnięty bluszczem. Przeszła przez furtkę. Stała teraz na środku ścieżki. Sama. Zmęczona bez wahania usiadła na ziemi. Była inna niż jej siostra. Kochała rośliny, zwierzęta i wszystko, co mogło rozwijać się i żyć.

Mieszkali oni w posiadłości na wzgórzu. Była to bardzo zamożna rodzina. Popołudniami zwykle wszyscy członkowie rodziny siadali przed kominkiem i oglądali stare albumy. Ale nie ona. Dziewczyna spędzała czas na polu.

W potarganej sukience Virginia próbowała złapać oddech. Kiedy już jej się to udało, wstała, lecz nie śpieszyła się. Do posiadłości miała jeszcze kilkaset kroków. Zdjęła pantofle i przeszła kawałek po kamiennej dróżce. Kiedy dotarła do wysypanego wcześniej piasku wzięła garstkę na bladą rękę i posypała nim włosy. Piasek był wilgotny, jeszcze po wczorajszej ulewie. Dziewczyna zobaczyła posiadłość państwa Fetros. Już dawno temu wyjechali do Ameryki. Znudziła im się stara posiadłość w Martellago we Włoszech. Na szczęście znalazł się kupiec Sevon (tato Virginii). Dom był bardzo duży. Miał wielki ogród, basen, taras i jeziorko. Wszystko wydawało się cudne. Każdy kwiat pachniał inaczej i inaczej wyglądał. 

I

Powoli słońce wyłoniło się z za horyzontu i tak samo powoli Virginia budziła się. W ten wiosenny poranek nikomu nie chciało iść się do szkoły. Nikt nie miał ochoty na ciężką pracę. W tym wszystkim najgorsze było to, że zaczął się dopiero pierwszy dzień po weekendzie. Virginia myśląc o tym, że dzień ten zapowiada się tak samo jak inne - bardzo się myliła. Już od pierwszej lekcji dzieci były niespokojne zapowiedzianą wizytą dyrektora. Na korytarzu dało się słyszeć rozmowy.

- Myślisz, że wprowadzą nam mundurki?

- Nie mam pojęcia, ale gwarantuję ci, że go nie założę - odpowiedziała Hiacynta. - Nie będzie przyrody. Wiecie?

Wszystkie dzieciaki nastawiły uszy.

 - Tak nie będzie. Podobno wszyscy pójdą na apel, gdzie zaprezentują mundurki.

Koleżanki i koledzy przysunęli się bliżej dziewczyny. Hiacynta mówiła dalej.

- Nie mam pojęcie jakie będą. Oby były ładne. Granatowe, niebieskie... - dziewczyna zamyśliła się.

- Fioletowe!

- Jakie fioletowe! Czarne, czarne!

- Białe! - krzyknęła Virginia.

- Kolorowe!

Na szczęście "mundurkową" kłótnię rozstrzygnął dzwonek. Zapowiadało się tak, jak powiedziała Hiacynta. Pani od przyrody powitała ich serdecznie i bez słowa ruszyli do wielkiej Sali, gdzie miał się odbyć apel. Kiedy tylko wszystkie klasy usiadły na wyznaczonych krzesłach zaczęły się szmery, liściki i szepty. Nikt nie wiedział czy słowa koleżanki miały się spełnić i czy była to prawda.

- A może Hiacanta kłamie? - odezwał się jeden z chłopców. Wszyscy z rzędu popatrzyli na niego ze zdziwieniem.

- Jak może kłamać! Przecież widzisz, że wszystko się zgadza!

- Na razie - odpowiedział chłopak.

Nagle do Sali wszedł dyrektor, a za nim wicedyrektorka, wicedyrektor i dwie sekretarki. Dyrektor odkaszlnął dwa razy, rzucił groźne spojrzenie w stronę uczniów i zaczął długie (wręcz niekończące się dla uczniów) przemówienie.

 - Wszystkie klasy są tutaj. Prawda?

Zaczęło się krótkie odliczanie.

- A więc przejdę do najważniejszej rzeczy. Każda porządna szkoła powinna mieć mundurki. Tak. Zaprezentujemy teraz strój dla chłopca i dla dziewczynki - stojący obok dyrektora wicedyrektor szkoły pokazał strój dziewczynki. Uczniowie skrzywili się.

- Jak widzicie... - przemówił dyrektor - są to: czarne lakierki, białe rajstopki, czarne spódniczki, białe bluzeczki i dwie pary granatowych kokardek. Chłopcy...!

W tej samej chwili wyskoczyła wicedyrektorka i pokazała strój dla chłopca.

- Czarne buty, czarne spodnie, białe bluzki i czarny krawat. Dziękuję za uwagę, resztę wyjaśnią wam nauczyciele.

Jedna dziewczynka tuż po wyjściu dyrektora zaczęła udawać, że dusi się na widok mundurków, a chłopcy obiecywali, że nie założą tego stroju za nic w świecie!

Na polskim pani poprosiła, aby uczniowie śmiało zadawali pytania dotyczących mundurków. Pierwsza zabrała głos Hiacynta (przewodnicząca klasy).

- Musimy je nosić? - zapytała.

- Tak musicie.

- A będą dni wolne od mundurków? - wtrąciła Virginia.

- Mam na dzieję, że tak.

- A jak ktoś nie założy kokardy lub krawata w przypadku chłopca to... to będzie miał uwagę w dzienniku "brak stroju''? - dopytywała się Karolina.

- Och, wydaje mi się, że nie. Wprowadzenie mundurków miało pokazać uczniom, że do szkoły nie należy przychodzić w bluzkach na ramiączkach lub krótkich spodenkach. Powinniście cieszyć się, że nosicie takie a nie inne stroje.

- W pewnym sensie ma pani racje. Bo na przykład w szkole mojej koleżanki nie ma mundurków. Jej przyjaciółka przyszła raz w bluzce na ramiączkach i musiała udać się do dyrektora. Nam to nie grozi.

- Oczywiście! A poza tym zobaczycie, jak szkoła się zmieni!

- Oj, znowu coś dopiero przyzwyczaiłem się do mundurków! - powiedziała Olle.

- Spokojnie. Mogę wam zdradzić, że jest to niespodzianka przygotowana przez szkołę.

Już w krótce II część.